‘Tjoek-Tjoek’ zeg ik wanneer Plouf samen met mij op het perron op de trein zit te wachten. Ze reageert onmiddellijk, kijkt naar links en naar rechts, en bij het aanzien van de naderende trein, staat ze op. Zodra de trein tot stilstand is gekomen, gaat ze kwispelend met mij voor een deur staan. Reikhalzend kijkt ze naar binnen, nogal ongeduldig. Ze wil als eerste de trein in. Veel passagiers moeten er om glimlachen en laten haar voordringen. Plouf kun je echt niets weigeren.
Haar leven lang al heeft Plouf een hekel aan de auto. Daarom maken we voor het woon-werkverkeer zoveel mogelijk gebruik van de trein. Wanneer het niet al te druk is, vindt ze het treinreizen helemaal prima en relaxed. Ze hijgt af en toe als ze het wat warm vindt, maar in de regel gaat ze rustig liggen terwijl ze de mensen observeert en af en toe hoopt op een knuffel van een vreemde. De trein was een paar jaar geleden ook de plek waar ze rustig kon oefenen voor het grotere werk: het vliegtuig.
De aanloop naar de reis vindt Plouf ook al interessant. Ze heeft weliswaar een paar keer een tik op haar neus gehad van de toegangspoortjes die niet echt rekening houden met honden, maar daar is ze nu op voorbereid. Reizen is voor haar een spel. Regelmatig krijgt ze het commando ‘zoek lift’ en dan volgt ze de geleidelijnen op de grond totdat ze een glazen deur tegenkomst. Heel trots kijkt ze dan in de richting van de betreffende deur.
Op een station als Utrecht CS zijn er heel wat liften, dus daar krijgt ze regelmatig ‘nee’ te horen voordat ze dan maar weer verder loopt. Ze slikt het. Op een perron is het soms nog lastiger voor haar. Kiosken hebben ook glazen deuren maar die winkeltjes gaan niet omhoog of naar beneden. Plouf snapt dat nog niet helemaal. Maar ze vindt het leren en het doen gewoon leuk.
Mensen, en ook passagiers, zijn tegenwoordig behoorlijk individualistisch ingesteld. Wat er op de mobiele telefoon, de iPad of de laptop gebeurt, is veel belangrijker en interessanter dan de omgeving. Vroeger was dat anders. Toen had je nog eens een gesprek met een onbekende in de trein.
Wanneer Plouf en ik een coupé binnenkomen en we een plek uitzoeken, bij voorkeur met wat ruimte (dus twee banken tegenover elkaar) vraag ik altijd aan degene die dicht in de buurt zit, of hij/zij last heeft van de hond. ik heb nog niet meegemaakt dat iemand bezwaar maakte tegen deze witte hulphond met haar prinsessen-look. De vraag en het antwoord vormen regelmatig de start van een leuk gesprek.
Ineens praten reizende mensen die elkaar niet kennen weer met elkaar. We vinden het dan plotseling gezellig om gewoon te kletsen en te ontdekken terwijl het landschap aan ons voorbij glijdt. Soms gaat het gesprek over Plouf. Sommige passagiers hebben zelfs weleens van haar gehoord.
Maar heel vaak gaat het over bestemmingen, over gebeurtenissen, over belevingen. Een echtpaar uit Huissen vertelde over hun dagje uit naar het Rijksmuseum, een man uit Ede had het over zijn kleinkinderen, een Amerikaanse student legde uit wat hij in Wageningen studeerde, en een oudere dame was heel enthousiast over haar bezoek aan het Filmhuis in Arnhem.
Het traject is te kort om alles te vertellen, alles te horen. Medepassagiers hebben verrassende verhalen. Ik zit vaak in de trein van Nijmegen richting Schiphol, waardoor ik ook veel met vakantiegangers weg mag dromen. En dat alles dankzij de aanwezigheid van een hond.
Treinreizen is leuk. En ja, de trein is soms wat vertraagd. Af en toe kom je wat later aan dan je had gedacht. Maar met de auto heb je iedere keer opnieuw te maken met files. Die zie ik regelmatig terwijl ik in de coupé ongestoord voorbij raas. En een ander nadeel: de liften op de stations doen het niet altijd. Ik probeer Plouf geen trap te laten lopen. Soms kan het even niet anders. De voordelen van treinreizen wegen echt wel op tegen de nadelen. En de Nederlandse Spoorwegen laten hun treinen al zo’n tien jaar rijden op groene stroom, dus het is ook nog eens duurzamer dan met de auto.
Een hulphond reist gratis mee in de trein. Een dagkaart voor een ‘normale’ grote hond kost € 3,70. Die mag dan de hele dag mee. Een hond moet wel een beetje oppassen in de trein. Plouf ligt graag in het gangpad. Dan neemt ze geen zitplaats in beslag en heeft ze een goed uitzicht.
Pas wanneer je een hond meeneemt kom je er achter hoeveel mensen er steeds doelloos heen en weer lopen in de trein en daarbij en passant bijna op de poten of staart van de hond trappen. Ik noem ze met enige irritatie ‘treinlopers’. Ook kun je een hond niet altijd meenemen. De grote passie van Plouf is zwemmen. Nat en onder de modder wordt zij niet zo gewaardeerd in de trein, dus dat moet ik wel altijd goed plannen.
Plouf is echt een treinhond. Ze is altijd vrolijk als ze weer mee mag. De woorden ‘Tjoek-Tjoek’ betekenen voor haar dat we samen op avontuur gaan. De auto laten we zoveel mogelijk staan omdat treinreizen, ook privé, voor ons beiden heel comfortabel is.
