Plouf de thuiswerkhond

Na 6 weken thuiswerken vraag ik me weleens af wat Plouf hier nou allemaal van vindt. Corona en COVID-19 zeggen haar helemaal niets, maar toch is ook haar leven ineens compleet anders. Eerst mocht ze op werkdagen altijd naar de dagopvang om daar hele dagen met andere honden te spelen. En opeens blijft ze elke dag thuis. Het is een strop voor al die kennels en dagverblijven.

Thuiswerken

Plouf ziet wel wat voordelen. De ochtendwandeling is nu wat langer dan voorheen. Maar baasjes komen niet zo dicht meer bij elkaar dus wanneer Plouf aangelijnd is, blijkt het contact met andere honden niet meer zo vanzelfsprekend te zijn. Meestal gaan de andere baasjes met hun honden de andere kant op. Een voordeel is wel dat ze de auto niet meer in hoeft. Daar heeft ze zo’n bloedhekel aan. Er komen niet zoveel mensen meer over de vloer dus Plouf staat regelmatig bij het toegangshek van de tuin te kijken naar mensen die voorbijlopen in de hoop dat ze tussendoor nog een aai over haar bol krijgt.

Wachten op mensen die voorbijkomen

Een nadeel is die zon, de hele dag door. Plouf ligt het liefst buiten maar de afgelopen weken is het vaak mooi en warm weer. Zuchtend moet ze dan steeds weer overeind komen om een ander plekje in de schaduw te vinden. En het liefst zo dicht mogelijk in de buurt van het baasje. En als die aan het werk is en aan het beeldbellen is, dan is er niets leukers dan ook even met de neus tegen dat scherm aan te drukken. Zo levert zij haar vrolijke bijdrage aan al die zakelijke calls.

Een beetje schaduw

Een nadeel voor het baasje is dat Plouf wat verwend aan het raken is. De lounge-set op het terras is wel een doel op zich geworden, maar dan alleen als de kussens erop liggen. Anders gaat ze ervoor zitten en net zo lang heel zielig kijken totdat de kussens gebracht worden. En het mooie voor haar is dat het altijd lukt. En zo wordt ze met de dag luier.

Het mooiste voor Plouf is tegenwoordig de middagpauze. Dan mag ze altijd zwemmen en dat weet ze. Als rond het middaguur de riem wordt gepakt, dan is ze niet meer te houden. Ze trekt het baasje bijna het huis uit en niet veel later mag ze los, sprint ze over het zand en neemt ze een duik in het meer. Ze gaat dan springen, duiken, rollen en zwemmen in dat water. Ze wil geen balletje, ze wil geen stokje, er mogen geen andere honden in de buurt komen en ze wil alleen maar achter steentjes aan. De hele pauze lang moeten er dus kiezelsteentjes in het water gegooid worden waar ze dan als een dolle achteraan rent of zwemt. Af en toe probeert ze er zelfs eentje op te duiken. Alles draait om die steentjes die door de lucht vliegen en een fascinerende plons maken in het water.

Kom me maar halen

Wanneer de pauze voorbij is begint de uitdaging: een golden retriever uit het water krijgen. Plouf is best gehoorzaam, behalve wanneer ze in of bij het water is. Je kunt dan roepen wat je wilt, er is geen schijn van kans dat ze het water uitkomt. De eerste keren wilde ze nog wel eens naar heel ondiep water lopen waar je haar snel aan kon lijnen. Maar tegenwoordig houdt ze wat afstand zodat je zelf het water in moet om haar te vangen. Dan komt er nog een stukje verzet en uiteindelijk geeft ze het op en loopt ze uitgelaten en vrolijk mee naar huis, vast wetende dat ze de volgende dag weer mag zwemmen.

Voor Plouf is het thuiswerken niet heel erg zielig. Ze mist dat vele spelen met andere honden wel maar te oordelen aan de vermoeidheid ’s avonds raakt ze haar energie best kwijt op zo’n dag.  Ze is ook aanhankelijker dan ooit. Waarschijnlijk wil ze als deze coronacrisis voorbij is voortaan mee naar kantoor. Want ze heeft al gezien dat daar achter ook water ligt, met eendjes zelfs.  

Met je hond naar het Openluchtmuseum in Arnhem: de museumhond

Niet alle musea in Nederland zijn toegankelijk voor honden. Daar is ook wel wat voor te zeggen, alhoewel Plouf misschien wel eens naar de schuttershond op Rembrandts Nachtwacht zou willen kijken. Het valt in ieder geval niet te verwachten dat de gemiddelde hond heel erg wordt gestimuleerd in de meeste musea.

Museumhond

Maar … het Arnhemse Openluchtmuseum is echt een museum voor iedereen, voor jong en oud, voor mens en hond. Plouf mocht mee en vermaakte zich uitstekend tijdens haar eerste museumbezoek. Sinds 7 december 2019 staat het hele museum in het teken van winteractiviteiten. Het is dan weliswaar koud, het is dan ook vroeg donker, maar er heerst een ouderwetse en gezellige sfeer. Die begint al meteen bij de ingang waar voor de Amsterdamse Westerstraat een ijsbaan is opgebouwd. Je kunt er schaatsen huren en genieten van de winterse pret.

Voor de schaatsbaan met 2 Franse toeristen

Het museum heeft een oppervlakte van maar liefst 44 hectare en is zowel landelijk als stedelijk. Gebouwen van vroeger hebben hier de kans gekregen om voort te bestaan. Boerderijen, herenhuizen, molens, plaggenhutten, fabrieken, werkplaatsen, een tramremise … het is ons historisch erfgoed dat hier staat.

Rustig aan het poseren

Hier kun je heerlijk wandelen langs over het terrein opgestelde vuurkorven en heel wat honden maken gebruik van de gelegenheid om dat ook te doen. Zolang ze aan de lijn lopen en eventuele troep die ze maken netjes wordt opgeruimd, kan dat gewoon. Ze zijn zelfs welkom in de horecagelegenheden.

Voor de ophaalbrug naar de Zaanse Schans

Plouf is maar niet meegegaan naar één van die eetgelegenheden want ze vond het toch nodig om weer eens het water in te springen bij één van de molens. Met zo’n natte vacht durf je haar dan niet meer mee naar binnen te nemen. Iedere bezoeker had op die plek oog voor de Zaanse huizen en het vissersbuurtje, maar Plouf keek alleen maar naar de eenden die haar uit zaten te dagen vanuit de sloot. En ze ging ze achterna.

Natte hond

Wandelen, gebouwen van buiten en van binnen bekijken, bijkomen met een oliebol, wat warme drank of ’t Goeye Goet winterbier van de eigen brouwerij: dit is het winterse Openluchtmuseum. Voor de kinderen is er zelfs een spannende sleebaan aangelegd pal voor de Stellingmolen uit Delft.

In het vissersdorpje

Aan het aantal honden te zien hebben de viervoeters hun weg naar het museum al aardig gevonden. Het is weer eens een leuke bestemming voor hond én baasje(s). De honden mogen niet óveral naar binnen maar toen Plouf bijvoorbeeld de bierbrouwerij binnenstapte, werd ze beloond met een hondenkoekje. Daar komt ze dus vast weer eens terug.  

Plouf onverschrokken op expeditie

Een waterhond

Wanneer je voor een waterhond kiest, dan weet je bij voorbaat dat de kans groot is dat je maatje gaat zwemmen. Dat geldt dus ook voor Plouf. Ze heeft immers niet voor niets zwemvliezen tussen haar tenen. Niet alle waterhonden zwemmen, niet alle waterhonden houden van water, maar deze golden retriever houd je er bijna niet uit.

Eerste keer in het water

Het begon eigenlijk al als pup. Ze mocht nog niet zwemmen toen omdat ze te jong was en te weinig weerstand had, maar ze ging wel altijd al in het water zitten om rustig te kijken naar eenden en andere watervogels. En als zo’n hoen dan onder water dook, stak zij ook haar kop onder de waterlijn om te kijken waar die vogel dan gebleven was. Toen ze wat groter werd ging ze pootje baden, en uiteindelijk waagde ze het er ook op om het diepe in te gaan en te zwemmen.

Zwemmen tussen de waterlelies

Waar ze in eerste instantie het water in liep, moest het daarna steeds spectaculairder worden: met een aanloopje, met een sprong, en tegenwoordig met een bommetje. En waar het aanvankelijk erin springen en terugzwemmen was, en weer, en weer, werd het op een gegeven moment lange afstanden meezwemmen terwijl het baasje langs de oever liep.

Nieuwsgierig naar duikers

Een hond die zó gek is op water is erg spectaculair om te zien. Mensen vinden het leuk hoe Plouf aan het strand door de golven heen springt, stenen van de bodem probeert op te vissen of bommetjes maakt in een (bij voorkeur vieze) sloot. Ze is er ook altijd bij als we naar het water gaan. Ze staat te popelen om duikers achterna te springen wanneer die het water in gaan, is niet meer te houden wanneer ze de zee ruikt, en weet precies wat de snelste route is naar sloten in de buurt. Maar soms, in de zomer met name, kan zwemmen niet. Blauwalg of botulisme willen de waterpret dan wel eens verpesten. Daar wil je je viervoetige kameraad niet aan blootstellen.

Botulisme

Afgelopen zomer bood een kinderzwembadje in de tuin wat soelaas. Eerst voorzichtig pootje baden, want zo’n opstaande rand was toch wel eng. En toen ging Plouf al snel weer aanloopjes nemen en bommetjes maken in het zwembadje. Vanaf dat moment was het binnen een paar uur lek.

Zwembadexperiment

Ook in de winter werd het zwemmen wat lastig. Het koude water deert haar niet zo, ook niet als het buiten vriest. Maar dat ijs op het water, dat was pas raar. Ze probeerde langs de oever te lopen, voelde de harde oppervlakte, begreep er helemaal niets van, helemaal niet toen het stokje dat gegooid werd op het water stuiterde. Echt een hondenleven!

Lekker met een stok

Zwemmende honden zijn weliswaar aanleiding tot vermaak en mooie foto’s, en het zwemmen is ook nog eens goed voor de pootjes, maar eenmaal thuis is het toch een ander verhaal. Plouf is verwend en mag gewoon op de bank en zelfs op bed liggen. Maar niet als ze nat is. En probeer dat maar eens aan je hond uit te leggen. Dan wel en dan niet.

Te vies om binnen te laten

In haar geval is een mooie oplossing gevonden. Ze mag als ze echt vies en drijfnat is niet meer via de voordeur naar binnen. Ze gaat dan via de tuin, en via de achterdeur komt ze in de garage. Daar is nu een hondenbadkamer voor haar. Ze kan er in een speciaal aangelegd bad met een handdouche met warm of koud water worden afgespoeld. En daarna wordt ze snel gedroogd met een speciale hondenföhn. Helemaal schoon mag ze via de garage de gang weer in. En als het mooi weer is hoeft ze niet in bad maar mag ze lekker opdrogen op het terras.

Zielig kijken in bad met vriendinnetje Happy

Zwemmen met je hond is echt ontzettend leuk.  Voor de hond is het best vermoeiend. Maar het is gezond en van een uiltje knappen na afloop komt hij weer helemaal bij. En ja, af en toe houd ik Plouf even niet voldoende in de gaten en springt ze in de verkeerde sloot vol met modder. Ze vraagt me altijd of ze mag zwemmen door oogcontact met me te maken. En dan roep ik “Va” (ga maar) of “Non” (nee). Maar als we toevallig net even geen oogcontact hebben op het moment dat ze wil zwemmen, beschouwt ze dat als een akkoord. En dat heb ik haar nog niet af kunnen leren. En ik ga het ook niet meer proberen: laat haar maar genieten.    

Zwemmen met je hond

Plouf in de spotlight

In november 2019 staat Plouf in de spotlight. Het glossy magazine Côte & Provence besteedt onder de titel “Les pensées de Plouf” maar liefst 4 pagina’s aan haar ontspannen verblijf aan de Côte d’Azur.

In het artikel vertelt Plouf zelf, met wat snobistische trekjes, hoe ze het heeft gehad in de zomer. Veel zonovergoten foto’s illustreren haar verhaal.