ReisHond.nl

100 uur in het ziekenhuis

Hulphonden mogen niet geweigerd worden. Dit besef dring gelukkig tot steeds meer mensen door. Toch gebeurt het nog weleens dat ik dat recht moet opeisen wanneer ik een winkel of een restaurant betreed met Plouf. Ik vroeg me tot voor kort soms af hoe het zou gaan indien ik opgenomen zou worden in een ziekenhuis. Onlangs kreeg ik onverwacht en ongewild antwoord op die vraag.

Galwegen

Ik had al een paar weken last van de galwegen, met van die helse pijnen. De galblaas zelf was al verwijderd maar er zat toch nog ergens een galsteen die zich steeds krachtiger manifesteerde. De eerste gang naar de dokter was op een avond. We gingen naar de huisartsenpost in Utrecht. Plouf was zelf ziek en was net ’s middags naar de dierenarts geweest. Ze was echter dusdanig onder de indruk van mijn pijn, dat ze haar ellende even opzij zette en zonder tegenstribbelen mee ging naar de arts. Plouf kreeg enkel maar liefdevolle glimlachen en bleef rustig liggen terwijl ik onderzocht werd.

Ik kon weer weg met wat medicijnen. Het ging een paar dagen beter. Daarna weer niet, waardoor we samen bij de huisarts belandden. Een groot deel van het gesprek ging over Plouf. Er zijn in Nederland maar 2000 gecertificeerde hulphonden, dus op de meeste plekken waar we komen, is het verschijnsel nieuw. Het onderhoud met de dokter was warm en Plouf was helemaal welkom. Er werden medicijnen voorgeschreven en wat onderzoekjes ingepland, en we konden weer naar huis.

Tussendoor mochten we samen nog eens naar de halfjaarlijkse afspraak bij de mondhygiëniste. Daarna heb ik heb het niet gered tot de onderzoeken want nog geen week later was de pijn zo hevig dat de buren de huisarts alarmeerden. Toen deze ter plaatse kwam, werd de ambulance gebeld om mij naar het ziekenhuis te brengen. De galsteen zat nu toch echt op een verkeerde plek. Paracetamol hielp al lang niet meer, diclofenac ook al niet, en zelfs de injectie met morfine niet. Alleen fentanyl, toegediend door het ambulancepersoneel, bracht verlichting. Plouf sloeg het gade en begreep er niets van.

Ja inderdaad, Plouf. En toen? Plouf was al weken in de war. Op de momenten dat ik mij goed voelde, keek ze me altijd hoopvol en bijna zielig aan, want dan kon ze mij al snel overtuigen dat ze moest wandelen en zwemmen. Dat weet ze maar al te goed. Op de dagen dat ik pijn had, kroop ze naast me op de bank en vroeg ze nergens om. Eigenlijk deed ze wat veel andere honden van nature ook doen. Plouf en ik zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden, al bijna acht jaar. We kunnen niet zonder elkaar. Mijn PTSS is zonder haar aanwezigheid en interventies niet te controleren of te voorspellen.

Een uurtje voordat de ambulance werd gebeld

Opname

Er werd snel overlegd of Plouf mee mocht in de ambulance. Ze was drijfnat want een uur geleden lag ze nog in het water. Behulpzame buren wreven haar droog met handdoeken. Maar een ambulance is ook krap, hetgeen Plouf niet bepaald leuk vindt. Chantal kwam met de oplossing: zij zou met mijn auto achter de ambulance aan rijden tot aan het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis (CWZ) in Nijmegen. Plouf kon dan op haar eigen, vertrouwde achterbank zitten. Chantal is het vrouwtje van Happy, het vriendinnetje van Plouf.

De ontvangst bij de spoedeisende hulp was uitstekend. Plouf was reeds aangemeld en mocht voortdurend bij mij blijven. Er werd vanzelfsprekend wat navraag gedaan over mijn PTSS, met als doel om in te schatten hoe ze mij samen met Plouf het best konden helpen. Na wat eerste onderzoekjes werd ik opgenomen op de verpleegafdeling MDL (maag-, darm- en leverziekten). ‘Het is de eerste keer dat we een hond op de afdeling hebben’ hoorde ik bij aankomst iemand enthousiast zeggen. Plouf volgde mij heel trouw terwijl Chantal haar netjes aan de riem begeleidde.

Ik kreeg een kamer toegewezen op de begane grond met voldoende ruimte voor Plouf. Het bed was best hoog voor haar, maar al snel beheerste ze de techniek om erop te springen zodat ze mij af en toe heel nauw gezelschap kon houden. Maar het was een eenpersoonsbed dus het echte slapen deed ze op de wat koelere vloer. De kamer grensde aan een klein parkje met gras, struiken en bomen. Ik was nog mobiel en ik mocht daar een paar keer per dag Plouf uitlaten. Ik maakte dan gebruik van een personeelsdoorgang.

Enkel oplossingen

De medewerkers van het CWZ hebben in de honderd uur die wij daar doorbrachten nooit gedacht in problemen, enkel in oplossingen. Iedereen kende al snel de naam van Plouf, en al vlot werd er niet enkel naar mijn welzijn geïnformeerd, maar ook naar die van haar. Plouf verveelde zich wel. Ze ging ineens van tien kilometer lopen per dag naar enkele honderden meters. Ze paste zich aan, aan dit ritme, en aan mij.

Toen ik naar een MRI-onderzoek moest, kon Plouf vanzelfsprekend niet mee. Ze mocht gewoon op de kamer blijven, terwijl de medewerkers van de afdeling een oogje in het zeil hielden. Plouf vond het niet leuk, maar ze aanvaardde het. Er werd al snel een briefje op de deur geplakt met de tekst ‘In verband met hond NIET KLOPPEN’. Kloppen voordat je ergens binnenkomt is een mooie vorm van beleefdheid, maar Plouf gaat dan blaffen om mij te waarschuwen.

De verveling van Plouf werd met regelmaat onderbroken door allerlei bezoekers: artsen, verpleegkundigen, voedingsassistentes, huishoudelijke dienst, bezoekers, patiënten en zelfs bezoekers van andere patiënten. De eerste hond op de afdeling trok veel bekijks, helemaal toen haar hulphondvriendje Rumba ook nog eens even op bezoek kwam en er twee witte golden retrievers naast mijn bed zaten.

Plouf had heel goed door dat ik niet fit genoeg was om met haar te spelen of veel te lopen, en genoot gewoon van het samenzijn met mij. Af en toe deden we een dutje, dicht tegen elkaar. We kregen ook bloemen en cadeautjes. Ik zeg bewust ‘we’ want er werd ook een nieuwe knuffel voor Plouf bezorgd. Ze mocht hem zelf ophalen bij de receptie van het ziekenhuis en ter plaatse uitpakken. Met de nieuwe teddybeer in de bek liep ze vervolgens (samen met mij natuurlijk) door de gangen, terwijl heel veel harten onderweg smolten.

PTSS-hulphond

Op de dag van de operatie mocht Plouf weer niet mee. Zelfs hulphonden mogen niet alles. In dit geval is dat bijzonder terecht. Wederom bleef ze die ochtend op de kamer terwijl de medewerkers van de afdeling haar af en toe opzochten. Terwijl ik op de tafel lag en werd voorbereid voor de ingreep, sloeg de PTSS toe. Ik moest vastgebonden worden om te voorkomen dat ik van de tafel zou vallen. Ik raakte in paniek. Degenen die mijn boek ‘Hulphond met een missie’ hebben gelezen zullen dat meteen begrijpen. Er werd heel goed mee omgegaan. Ze stelden voor om mij eerst onder narcose te brengen, en dan pas te fixeren. Dat vond ik goed, terwijl ik mijn hart steeds harder voelde bonken. Ik wild maar één ding: zo snel mogelijk herenigd worden met Plouf, die in al dit soort situaties mijn enige houvast is.

Van de ingreep heb ik uiteraard (en gelukkig) niets gemerkt. Ik heb vast heel naar gedroomd. Ik mocht wat eerder van de uitslaapkamer weg om weer bij Plouf te komen. Iedereen had begrip voor de PTSS die erg intens werd. Ik werd half wakker in de gang, had niet in de gaten waar ik was, en ik dacht dat ik zwaar gehavend op een brancard een oorlogsgebied uit gedragen werd. Ik schrok, beleefde allerlei flashbacks, totdat ik voelde hoe Plouf aan me snuffelde en ze bij me op bed mocht komen. Het was de enige manier om snel weer in het hier en nu en tot rust te komen.

In de middag voelde ik mij alweer een stuk beter. De pijn was weg na een geslaagde ingreep en ik werd steeds opgewekter. Plouf merkte het meteen. Voor het eerst in al die dagen werd ze actief, baldadig zelfs, en begon ze me uit te dagen. Ze wilde wandelen en spelen. Ik zat nog vast aan het infuus dus zo eenvoudig ging dat niet. De medewerkers van de afdeling waren behulpzaam als altijd en we konden even naar buiten, het voorjaarszonnetje in, zodat ze lekker kon rollen op het gras.

Honderd uur

Na honderd uur mochten we naar huis. De mensen van de afdeling waren zo lief en aardig geweest dat het wat jammer was om afscheid te nemen. Ze zullen Plouf niet snel vergeten. Er ligt een exemplaar van het boek over Plouf in de teamkamer en morgen wordt er een grote taart met daarop de foto van Plouf afgeleverd.

Wat betreft acceptatie van hulphonden heeft het CWZ laten zien hoe het moet, maar ook meer dan dat: hoe het kán. Ik ben er oprecht heel dankbaar voor. PTSS is al lastig als je fit bent. Wanneer je dat niet bent, wordt het omgaan met die PTSS enkel maar zwaarder. Plouf heeft dankzij de mensen van het CWZ de kans gekregen om voor een juiste balans te zorgen.

En Plouf? Nog geen twee dagen later dook ze alweer in haar geliefde water. Alsof we nooit opgenomen zijn geweest.

Plouf in het Arctische noorden

In januari maakte Plouf haar meest noordelijke reis. Ze belandde op 69°36’NB, 400 kilometer boven de Poolcirkel, in het Noorse stadje Tromsǿ. Deze stad op het eiland Tromsǿya is de poort naar de Noordpool, het punt dat iets meer dan 2000 kilometer hoger ligt. Hiervandaan vertrokken vroeger ontdekkingsreizigers om Arctica te onderzoeken.

Transavia

Plouf is wat minder avontuurlijk dan de reizigers van weleer en vloog heel comfortabel vanaf Schiphol met Transavia. Het is een rechtstreekse vlucht van drieënhalf uur. We waren met z’n tweeën, plus Plouf erbij. We zaten op de eerste rij, dus Plouf had alle ruimte om languit aan onze voeten te liggen tijdens de vlucht. Ze vindt vliegen helemaal prima. Als gecertificeerde hulphond kan ze gewoon mee in de cabine en Transavia gaat daar erg zorgvuldig en fijn mee om.

Zelfs op het vliegveld liep alles mooi vlot om 5 uur in de ochtend. Inchecken, snel weer naar buiten om nog een laatste plasje te doen, vervolgens door de security heen, waar Plouf gefouilleerd werd. Dat laatste vond ze wel leuk. En toen was het rustig wachten tot we aan boord konden.

Poolnacht

De Poolnacht doet iets met het bioritme van een hond. Van eind november tot half januari komt de zon niet op in Tromsǿ. Wij landden op de voorlaatste dag van die Poolnacht en de dag erop konden we Soldagen meemaken, de eerste keer dat de zon weer boven de horizon verscheen en een roze-oranje gloed over de bergen en de besneeuwde vlaktes wierp. Daarna was er steeds daglicht van 10.30 uur tot 13.30 uur. Een mens kan op een klokje kijken en snapt het wel. Plouf begreep er niet zoveel van.

Wat ze wel begreep, was dat de massa’s sneeuw die iedere dag weer ververst werden door nog meer sneeuwval, heel uitnodigend waren om in te spelen, en weer te spelen. Het was niet zo koud, iets van 10 graden onder nul, en Plouf had helemaal geen zin in schoentjes en een jasje.

Ze wilde zelfs zwemmen in de koude Arctische zee, maar om te voorkomen dat ze daarna zou veranderen in een wandelende ijspegel, hebben we dat maar niet toegestaan. Haar dagelijks bad was een heus sneeuwbad, dit tot vermaak van veel mensen die maar al te graag met haar op de foto wilden.

Hondonvriendelijk

Het hotel was erg fijn. Huisdieren waren er gewoon welkom. Plouf kreeg bij aankomst van de receptionist meteen een hondenkoekje en er waren zelfs deurhangers om de schoonmaak te attenderen op het feit dat er een hond in de kamer was.

In de lange gangen kon ze heerlijk en ongegeneerd achter haar balletje aan rennen en we kregen ook wat folders met informatie over waar het leuk was om het haar te wandelen.

Voor de rest was Tromsǿ behoorlijk (hulp)hondonvriendelijk. Alhoewel Noren gek op honden schijnen te zijn, ontstond er bij ieder restaurant en ieder museum een discussie over het toelaten van de hulphond. Ook in Noorwegen geldt dat hulphonden niet geweigerd mogen worden. Dat moest keer op keer uitgelegd en bewezen worden, en soms ging dat gepaard met felle discussies. Dat iemand de regels niet kent kan gebeuren, maar dat die persoon dan ook niet bereid is om navraag te doen is niet uit te leggen. Uiteindelijk zijn we stamgast geworden bij twee fijne restaurants met lekker eten waar Plouf als hulphond meer dan welkom was, en waar ze ook iedere keer een bakje water voorgeschoteld kreeg: Kaia bar & bistro en Egon.

De Tourist Shop Tromsǿ verdient op haar beurt ook een complimentje: alle honden zijn daar welkom. Het staat zelfs aangekondigd op de deur.

Fjellheisen

Een brug verbindt het eiland Tromsǿya met het vasteland. Dat was de kans voor een mooie wandeling voor Plouf. Aan de andere kant van de brug staat de IJszeekathedraal, waar Plouf met heel veel mensen op de foto moest.

Iets verderop is een kabelbaan, Fjellheisen, waarmee we de berg op konden om vanaf een hoogte tussen 421 en 642 meter uit te kijken over Tromsǿ enerzijds en maagdelijke, besneeuwde poollandschappen anderzijds. Plouf mocht los en rende, ploeterde en rolde door de sneeuw, helemaal blij. Op dat moment kwam voor de eerste keer de zon tevoorschijn. Een beter moment en een betere plek hadden we niet uit kunnen kiezen.

Bij de uitstapplaats van de kabelbaan was het nog druk, ook in het restaurant wat daar lag, maar des te meer we naar boven liepen door de sneeuw, des te minder mensen er waren. Plouf keek af en toe om zich heen, op zoek naar eventuele speelkameraadjes, maar ze was echt de enige hond in de sneeuwvlakte.

Aurora borealis

Een prachtig natuurverschijnsel waar dit gebied om bekend staat is het Noorderlicht. De eerste avond al was het raak en Plouf stond, net als vorig jaar in Fins Lapland, model onder het groene licht, vlak voor de ingang van het hotel. Ik had zelf amper de kans om haar te fotograferen want iedereen drong voor om met haar te poseren. Geen zorg. We werden verwend want vrijwel iedere avond trakteerde de natuur ons op dit magische verschijnsel waar je amper genoeg van krijgt.

Kilometers door de sneeuw

Plouf heeft heel wat kilometers afgelegd op het eiland. Ze kende de weg in het centrum van het stadje en in de haven al snel uit haar hoofd, maar we zijn ook veel aan de wandel geweest op de rest van het eiland. De sneeuw maakte alles mooi voor ons en leuk voor haar.

Het Poolmuseum mocht Plouf aanvankelijk niet in, omdat de receptioniste bang was dat ze de opgezette dieren, en vooral de reusachtige en volgens haar kostbare ijsbeer, zou aanvallen. Plouf interesseerde al die jachttrofeeën helemaal niets. Ze keek niet eens naar het kleine ijsbeertje dat eigenlijk best wel wat op haar leek. Op een foto in het museum zie je sledehonden van expedities van een eeuw geleden. Eén van de honden, vooraan, had wel wat weg van Plouf.

Aan de andere kant van het eiland ligt het Arctische universiteitsmuseum, waar we na een flinke winterse wandeling aankwamen en waar Plouf een stuk meer welkom was dan in het Poolmuseum. Maar ook daar reageerde ze niet op poppen, opgezette zeehonden of ijsberen. Het enige wat haar aandacht wist vast te houden, was een tekenfilm die op een groot scherm werd afgespeeld en waarin tijdens een presentatie van de evolutie steeds andere dieren voorbij kwamen lopen. Dat vond Plouf toch wel heel vreemd.

Eerlijk gezegd vond zij, in tegenstelling tot de meeste bezoekers, de wandeling naar en van het museum leuker dan de tentoonstellingen zelf. Stedentrips en vakanties waardeert ze, zolang er voor haar ook wat fijns te doen is.

Water en sneeuw

Plouf is dol op water en sneeuw. Gelukkig voor haar viel er toen we eind januari terug kwamen in Nederland meteen weer een pak sneeuw, waardoor de pret nog even kon doorgaan.

Plouf en het overherfsten

Overwinteren in Frankrijk klink erg leuk. Overherfsten eigenlijk ook wel. Nu is een hele herfst wel erg lang. Toch reisden Plouf en ik afgelopen najaar even een weekje af naar de Aveyron, en wel naar het oude stadje Rodez.

Air France KLM

Vakanties van Plouf beginnen vaak met een vliegreis, zo ook nu. Het werd een Air France KLM vlucht van Amsterdam naar Toulouse. Op Schiphol werden we door een grondstewardess uit de rij gehaald om versneld in te checken. Dat was heel welkom, want het scheelt stress voor Plouf. En hiernaast had ze daardoor nog ruim de gelegenheid om even naar buiten te gaan en te plassen op een grasveldje, alvorens door de securitycheck te gaan.

We mochten als eersten aan boord en ik had twee stoelen geboekt. Plouf mag weliswaar niet op de stoel zelf zitten, maar ze had nu volop ruimte op de grond zonder medepassagiers tot last te zijn. Plouf vindt vliegen helemaal prima. In het begin en vooral tijdens de take-off vindt ze het weliswaar wat spannend, maar eenmaal in de lucht ligt ze meestal met haar kop langs het gangpad iedereen te observeren. Alleen het landen vindt ze akelig, maar goed, daarna mag ze er ook uit.

Rodez

We mochten nog anderhalf met de auto van Toulouse naar Rodez. Autorijden vindt Plouf niet fijn, maar we werden opgehaald door vriendin Timo dus we konden samen op de achterbank zitten. Dat vindt ze ongeveer acceptabel.

Eenmaal in Rodez moest Plouf even wennen aan het huis waar we zouden logeren, en vooral aan de kat des huizes. Deze had nog nooit een hond van zo dichtbij gezien. Plouf wilde even vrolijk gedag zeggen maar daar was Tichat niet van gediend. Geen punt. Plouf heeft haar best gedaan om de kat gewoon te negeren, en dat ging goed.

Rodez is een kleine stad die al 2.500 jaar bestaat, gebouwd op een heuvel. Er wonen 26.000 mensen. 29% van de Fransen heeft een hond, dus reken maar uit hoeveel honden hier leven. Plouf was er op haar plek, want na de Duitse herder is de Golden retriever de favoriete rashond in Frankrijk.

Plouf vond het heerlijk daar. In het centrum, niet ver van huis, ligt een park, de Jardin du Foirail, waar ze regelmatig over het gras kon rollen en Franse honden kon ontmoeten om mee te spelen.

Aan de rand van het park ligt het museum Pierre Soulages. Tien jaar geleden werd het museum geopend, in aanwezigheid van de kunstenaar zelf. Hij overleed in 2022 op 103-jarige leeftijd. Een groot deel van zijn werk kenmerkt zicht door schilderijen die bestaan uit zwarte lijnen en minimale vormen.

Plouf voor één van de werken van Soulages

Plouf mocht als hulphond mee het museum in maar had eerlijk gezegd weinig interesse in die grote tableaus die dankzij de lichtinval kleuren lijken te vertonen. Het effect wordt ook weleens zwart licht genoemd. Sommige bezoekers hadden ook meer interesse in Plouf dan in de kunstwerken.

Plouf vond het interessanter om de uit de 13^e eeuw stammende en uit rode zandsteen gebouwde kathedraal Notre-Dame de Rodez van binnen te bekijken. Het was er koel, een beetje donker, ruim, en ze kon naar al die bezoekers staren. Die mensen keken ook terug, zich afvragend wat een hond in de kerk deed. Een priester kwam voorbij en liet ook zijn blik vallen op Plouf. Hij zag haar hulphond-hesje en glimlachte vriendelijk. Heel vroeger waren honden altijd welkom in kerken. Tegenwoordig wordt daar onnodig moeilijk over gedaan.

De klokkentoren reikt met 87 meter naar de hemel en is de hoogste van Frankrijk. We hebben niet eens gekeken of we naar boven konden. Traplopen is voor een hond die al wat ouder aan het worden is niet de meest gezonde bezigheid. En vanaf de begane grond was de kathedraal al indrukwekkend genoeg.

We hebben heerlijk geslenterd door dit provinciestadje, steeds opnieuw. We logeerden in het centrum dus we hadden een mooie uitvalsbasis om steeds weer wat nieuws te ontdekken, van historische gebouwen tot restaurants waar ook Plouf met open armen werd ontvangen. We hebben ook een rondleiding gehad om de art deco invloeden op de architectuur van honderd jaar geleden te ontdekken.

Pelgrimstocht

Eén keer zijn we de stad uit geweest, met de auto, om 40 kilometer verderop een etappeplaats van de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella te ontdekken. We hebben geen deel van de tocht gelopen. Plouf houdt wel van wandelen, maar enkel en alleen als het op het strand is of in de sneeuw. Struinen in de bergen vindt ze helemaal niets en dan wil ze spontaan iedere paar honderd meter uitrusten terwijl ze achterom kijkt, in de hoop dat we gauw weer terug gaan.

De etappeplaats heet Conques. In dat gehucht ligt weer een verbinding met Pierre Soulages, die in de 12^e eeuwse abdijkerk van Sainte Foy in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw de meer dan honderd glas-in-loodramen verving. Ook hier paste hij zijn minimalistische stijl toe, met eenvoudige vormen in vele tinten wit en grijs.

In de abdijkerk, voor de ramen van Soulages

Plouf mocht de abdijkerk betreden, er omheen snuffelen, plassen zelfs, en uiteindelijk neerstrijken op een terras voor de enorme en indrukwekkende kerkdeuren die zich al bijna duizend jaar openen en sluiten voor gelovigen en bezoekers. Na een bak water verorberd te hebben moest ze toch even voor dat stukje historie poseren. Op de foto zie je haar amper.

Toulouse

Vakanties gaan voorbij, zo ook het verblijf in de Aveyron. Op een gegeven moment moesten we weer inchecken voor een Air France KLM vlucht terug naar Amsterdam. Toulouse is een prachtig vliegveld voor honden omdat er grasvelden zijn aangelegd voor de terminal.

Ook op dit vliegveld werden we er uitgepikt door een grondstewardess om vooral snel en makkelijk door het proces van inchecken en security te gaan. We waren ruim voor alle anderen aan boord. Daardoor konden we nog even een foto maken van Plouf in een lege Embraer 190. Plouf lag na het opstijgen al snel te snurken na een voor haar best inspannende vakantie.

Plouf en het militair erfgoed

De afgelopen maanden is Plouf meerdere keren naar het Nationaal Militair Museum geweest. Sinds ze in september werd bevorderd tot luitenant bij de landmacht, loopt ze ook wat vaker met een camouflage-hesje rond.

Verleden en heden

In het grote museum in Soesterberg komen sinds 2014 het verleden en het heden van al onze krijgsmachtdelen bij elkaar op één plek. Het museum heeft 300.000 objecten in haar bezit, van klein tot (heel) groot. Ze zijn niet allemaal tegelijk zichtbaar, hetgeen als voordeel heeft dat het de moeite loont om af en toe terug te komen en nog meer te ontdekken.

Heel groot zijn bijvoorbeeld een Chinook helikopter, een F-16 straaljager, Leopard-tanks en een V2-raket van de nazi’s. Ze worden vergezeld door vele vliegtuigen die zowel op de grond staan als aan het plafond hangen. Sommige staan zelfs buiten. Een oude Fokker D-VII, een Spitfire? Ze zijn gewoon te zien.

Rupsvoertuigen staan opgesteld alsof ze ieder moment kunnen gaan rijden, artilleriestukken lijken stelling ingenomen te hebben, ook al vuren ze niet meer. Talloze voertuigen uit verschillende tijden zijn tot stilstand gekomen met als enig doel om bekeken te worden.

Herkenning

Er lopen veel mensen rond die herkennen waar ze vroeger in gereden hebben en enthousiast hun verhalen delen met kinderen of kleinkinderen. Een Nekaf jeep, een Land-Rover, een 3-tonner, een YP 408 of een YPR 765. Het staat er allemaal. Voor de jongste bezoekers is er meer dan genoeg te doen en te spelen. Ze kunnen helpen om camouflagenetten te knopen of op speurtocht gaan. Daarnaast kun je ook nog een heuse escaperoom boeken.

Eén voertuig is bijzonder indrukwekkend door het verhaal dat eraan vastkleeft. Het betreft een Mercedes-Benz terreinwagen die in 2009 in Afghanistan op een bermbom reed. Sergeant-majoor Mark Leijsen kwam hierbij om het leven en zijn kameraden raakten gewond. De auto wordt nu tentoongesteld in het museum en de overlevenden vertellen het verhaal. Het is mooi, triest en adembenemend om hiernaar te luisteren terwijl het autowrak zich voor je bevindt.

Oorlog

Een militair museum vertelt iets over oorlogen. Als Nederland zijn we aan de Eerste Wereldoorlog ontsnapt, maar de Tweede Wereldoorlog en de conflicten die erna kwamen, van voormalig Nederlands-Indië tot aan Oekraïne, worden ruimschoots belicht. Eigen en vijandelijke uniformen, uitrustingen, wapens en voertuigen zijn de stille getuigen uit die tijden. Zelfs het pak en het wapen dat de Duitse rijkscommissaris Seyss-Inquart droeg tijdens de bezetting, zijn er te zien.

In de vele vitrines valt er van alles te ontdekken, van rangonderscheidingstekens tot aan medailles, van oude ceremoniële sabels tot mutsen en petten.

Tot en met 4 januari 2026 kun je de tentoonstelling ‘War Stories, Ukraine up close’ bezoeken. Hier zie je indringende foto’s die het dagelijkse leven en sterven uitbeelden in het door oorlog verscheurde Oekraïne. Er geldt een adviesleeftijd (12+). De foto’s laten immers niets aan de verbeelding over.

Diensthonden

Plouf ging ook even naar buiten, een paar honderd meter van het museum vandaan, om te kijken bij het monument dat in 2023 is opgericht ter ere van militaire diensthonden en hun geleiders. Dit jaar is het 75 jaar geleden dat de eerste diensthonden hun opwachting deden bij Defensie. Het is weliswaar geen beeld voor hulphonden, maar Plouf ging er toch mooi naast staan.

Eenmaal terug in het museum mocht ze bij zichzelf poseren. Ons boek ‘Hulphond met een missie’ stond daar heel mooi in de museumshop, hetgeen een fotootje waard was.

Regelmatig worden er lezingen gehouden in het museum, ook door veteranen (‘De veteraan vertelt’). Op dinsdag 30 december 2025 zijn Plouf en ik aan de beurt. Ik vertel dan over mijn eigen uitzendingen in de Balkan, Ivoorkust, Liberia, Rwanda, Burundi en Angola. De presentaties vangen aan om 11.00 uur, 13.00 uur en 15.00 uur in de Vlaggenruimte van het museum. Misschien is dit nog een reden om dit prachtige museum te bezoeken. Er is zo veel te doen dat het niet in één verhaal past. Kijk vooral op de website en laat je uitdagen.

Plouf en het Texelse Slufterlicht

Plouf was nog nooit op Texel geweest. Texel is natuurlijk een eiland, en derhalve omgeven door zee en daarnaast voorzien van lange en brede stranden. Voor een golden retriever is dat de ultieme vakantiebestemming.

Eerder deze maand mocht Plouf dan mee. Na de voor haar (te) lange rit naar Den Helder rook ze de zee. Vanaf de boot keek ze naar de golfjes en droomde ze vast al van de eerste duik in het zoute water.

Met een groep schrijvers mocht ik vijf dagen doorbrengen op het eiland om mee te werken aan een boek, een verhalenbundel. Ieder z´n eigen verhaal, zestien in totaal, met als thema één van de Waddeneilanden. De titel van dit boek, de zevende al in de reeks, is bedacht door medeschrijver Yolanda: ´Slufterlicht´. Het verschijnt in mei volgend jaar en de opbrengsten gaan naar een mooi doel: Tesselhuus.

Plouf had pech. Ze werd ziek. Ze verloor wat bloed dat spontaan uit haar darmen leek te stromen, en de eerste dag laat op de avond zat ze al bij de dierenarts. Ze had koorts en had waarschijnlijk een virusinfectie opgelopen. Voor de actieve Plouf werd het verblijf noodgedwongen waar een vakantie eigenlijk voor bedoeld is: rust en nog eens rust.

Zwarte Mika

Mijn verhaal in het boek zal ‘Zwarte Mika’ heten. Het gaat voor een deel over de Georgiërs die in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog op Texel waren gestationeerd. De Duitsers hadden hen de keuze gegeven tussen vreemde krijgsdienst (Wehrmacht) of krijgsgevangenschap met een bijna zekere dood tot gevolg. Deze mannen hadden om te overleven voor de eerste mogelijkheid gekozen. In april 1945 kwamen ze in opstand tegen de Duitse bezetters en de meesten van hen werden gedood. Ze liggen begraven nabij Oudeschild. Toen het na twee dagen ietsje beter ging met Plouf, ze geen koorts meer had en steeds maar weer knuffels aansleepte om te spelen, zijn we daarnaartoe gegaan. We hadden een hotel in Den Burg dus het was geen grote en belastende expeditie voor haar.

De gesneuvelde Georgiërs liggen onder rozenstruiken waarvan sommige nog in bloei stonden begin november. Plouf heeft als veteranenhond respectvol geposeerd voor de namen van deze mannen, en voor het monument. Hoe goed of hoe fout deze soldaten waren, doet er vandaag niet meer toe. Ook zij probeerden de oorlog te overleven. Ze wilden niet voor de nazi’s vechten maar ook niet terugkeren naar de Sovjet-Unie om vermoord te worden onder het bewind van Stalin.

Oudeschild

De volgende dag stond Plouf heel vrolijk en blij op. Ze had weliswaar nog wel diarree maar ze was het thuisblijven overduidelijk zat. Het dorp Oudeschild speelt ook een rol in mijn verhaal, dus we hebben daar een stukje gewandeld door het dorp, in de haven en langs het wad.

Het was mooi weer en de warme zon maakte het bijzonder aangenaam buiten. Plouf heeft lekker liggen rollen in het gras. Af en toe keek ze triest naar die zee die zo dichtbij was, maar die net nog even een stap te ver was voor haar.

Op de laatste dag uiteindelijk mocht Plouf nog eens mee naar Oudeschild, nu om het prachtige museum Kaap Skil te bezoeken. Hier liggen ware schatten die 400 jaar lang op de zeebodem voor Texel hebben gelegen, waaronder een prachtige trouwjurk. De echte ligt dan wel in een vitrine, maar Plouf mocht even poseren in/achter een mooie replica. Een jutter vertelde prachtige verhalen. Voor mensen was dat heel boeiend. Plouf viel er echter bij in slaap, dromend van het moment dat ze zelf weer naar het strand zou mogen. Een vakantie op een eiland zonder de zee in te duiken is immers geen echte vakantie.

Paal 15

Na het museumbezoek hadden we nog wat tijd over. Plouf zat boordevol energie na rustige dagen. Dus zijn we naar Paal 15 gereden, aan de Noordzeekust. Brave Plouf was zodra we de auto uit kwamen meteen al onrustig. Ze zag het zand, de duinen, en ze wist dat de zee erachter lag. Zodra die in zicht kwam, stoof ze weg. Ze keek een paar keer om, wachtend op de bevestiging om door te mogen rennen, en weldra lag ze in het heerlijke water. De zon stond al wat lager aan de hemel en Plouf genoot volop van het vakantiegevoel. Dit was letterlijk een golden hour. Eindelijk! Springen, duiken, rennen, schudden, kwispelen. Ze was zo blij en dankbaar.

Ze ging zelfs zonder morren mee toen we aanstalten maakten om terug te lopen naar de auto. Voor haar is dat een unicum. Ze kon het evenwel niet laten om op het laatste moment drijfnat lekker in het zand te rollen.

’s Avonds tijdens het eten lag Plouf tussen de tafels op de grond. Ze ademde rustig en af en toe hoorde je haar snurken, nog steeds nagenietend van dit vakantiedagje. Verder dan Den Burg, Paal 15 en Oudeschild zijn we niet gekomen teneinde haar de rust te geven die ze verdiende. Ik had nog graag het natuurgebied de Slufter met haar ontdekt, of een foto van haar gemaakt voor de vuurtoren. Dat was gewoon net even te ver voor een niet heel fitte hond. Gelukkig hing er een grote foto van deze vuurtoren in de badkamer van de hotelkamer. Plouf mocht even poseren.

Het verhaal over zwarte Mika is nog niet af. Het duurt dan ook nog een half jaar voordat het boek verschijnt. Voorlopig zijn we ook druk met het geven van presentaties in het kader van ons boek ‘Hulphond met een missie’. Maar één ding is zeker: ook Plouf staat op de foto van de schrijvers op de achterkant van dit nieuwe boek.

Plouf en Plouf

‘Plouf’ is het Franse woord voor ‘plons’. Het is een naam die goed past bij golden retrievers en andere honden die gek zijn op water. Begin september mocht Plouf naar het Franse dorpje Dannemois, voor een bezoek aan het landgoed waar de oorspronkelijke Plouf woonde, de hond naar wie zij is vernoemd.

Het landgoed, bestaande uit een middeleeuwse watermolen en een flink stuk grond, behoorde toe aan de zanger Claude François, die in de jaren 60 en 70 de Franse hitlijsten aanvoerde totdat hij verongelukte in 1978. In dit domein kon hij de drukte van de showbusiness ontvluchten en tussen de concerten door met zijn familie verblijven. Het is aan de rand van het zwembad op het landgoed dat hij in 1967 het nummer ‘Comme d’habitude’ schreef, dat later gecoverd zou worden door Paul Anka, Frank Sinatra en duizenden anderen onder de titel ‘My way’.

Claude François had een cocker spaniël met de naam Jicky. Slechts weinigen herinneren zich die naam nog, maar velen kennen de hond. Het speelse dier had de gewoonte om gevraagd en ongevraagd een aanloopje te nemen om in het zwembad te springen. Wanneer de gasten van de zanger de bijbehorende plons hoorden, werd er keer op keer luidkeels ‘plouf!’ geroepen. Al snel werd dat de bijnaam van de cocker en ging de oorspronkelijke naam verloren.

Zelf ben ik in Frankrijk opgegroeid en als tienjarig jongetje was ik al fan van de zanger. Dat is nooit overgegaan, zelfs niet 47 jaar na zijn dood. Ik verzamelde toen al alles wat maar uitkwam van hem. Ik verwijs niet voor niets naar Claude François en zijn Plouf in mijn boek ‘Hulphond met een missie’.

Claude François is nog steeds populair in Frankrijk. Zo werden twee van zijn hits afgespeeld tijdens de opening van de Olympische Spelen in Parijs en zijn er inmiddels bijna 200 boeken over hem verschenen. Mijn vorige honden heetten Lady, Filou en Makina, maar toen in 2018 een spierwitte golden retriever bij mij kwam, noemde ik haar Plouf. Dat was enerzijds een eerbetoon aan de zanger, en anderzijds een knipoog aan de liefde voor water, die zich weldra zou ontwikkelen. Als Plouf niet van water had gehouden, hetgeen ook bij goldens weleens voorkomt, was het een wat vreemde naam geweest.

De watermolen van Dannemois staat er nog steeds, iets ten zuiden van Parijs. Na een periode van verval is het in ere hersteld en is het net zo ingericht als ten tijde van de artiest, met de oorspronkelijke meubels en details. Het is een museum waar fans en nieuwsgierigen graag komen om in die magische wereld van de jaren 60 en 70 te duiken. Aan de rand van het kleine dorp bevindt zich de begraafplaats waar Claude François samen met zijn ouders is begraven. Zoveel jaar na dato is het graf nog altijd dag in dag uit bedekt met bloemen.

Met Plouf en een vriend maakten we de reis naar Dannemois. Zelf ben ik er al meerdere keren geweest, maar voor Plouf was het de eerste maal. In het rustige dorp aangekomen reden we naar het graf, om daar bloemen neer te leggen. Het was er doodstil. Een bronzen standbeeld van Claude François waakt over zijn graf, naast het borstbeeld van Chouffa, zijn moeder. Aan de zijkant van het familiegraf staan gouden letters gegrift in het marmer. ‘Claude François – 1 Février 1939 – 11 Mars 1978’. Het was mooi weer, en toen we aanstalten maakten om naar de watermolen te gaan, kwamen er alweer andere mensen aan. Iedere dag opnieuw. Zo lang al.

Aangekomen bij de watermolen liepen we door de poort waar hij altijd doorheen ging. We konden meteen aansluiten bij de rondleiding. De wereld van Claude François ging voor ons open. De zitkuil met de open haard van de ‘maison américaine’ waar hij zijn gasten ontving, lederen meubels uit de jaren 70, antieke stukken, kunst die de zanger waardeerde, zijn piano, zijn bed, gebruiksvoorwerpen, het gigantische zee-aquarium… het was alsof de tijd stil was blijven staan.

Plouf mocht overal komen, overal poseren voor een foto. We stonden bij het zwembad waar haar naamgenoot zo graag in sprong. Dat plonzen had ze ook wel willen doen maar dat was net een stap te ver. Het landgoed is minder groot dan toen. Een deel is verkocht om huizen te bouwen. Maar wat er nog ligt, is prachtig aangelegd.

Plouf ging op de foto op een bankje waar de zanger in de jaren 70 ook eens op poseerde. Hetzelfde bankje, op hetzelfde tegelplateau, met dezelfde treurwilgen en de molen op de achtergrond. De bomen zijn een stuk groter inmiddels, maar voor de rest is alles nog net als toen.

Plouf poseerde voor het rad van de watermolen en langs het riviertje ‘l’École’ dat door de tuinen stroomt. Ze stond model in de kelderruimte waar een tentoonstelling is ingericht van kostuums die Claude François en zijn danseressen (de Clodettes) droegen tijdens de vele optredens. Een paar jaar terug was ik naar een veiling in Parijs geweest waar enkele van zijn spullen werden verkocht. Ik wilde ook zo’n pak bemachtigen. Het kledingstuk waar ik mijn zinnen op had gezet (het zilverkleurige pak rechts achter Ezra op de foto) ging uiteindelijk weg voor 42.000 €, plus belasting en kosten voor het veilinghuis. Ik heb er van afgezien. Er werd gelukkig veel opgekocht door de eigenaren van de watermolen, ter verrijking van de tentoonstelling.

In een deel van de watermolen is een fijn restaurant ondergebracht, waar we ontspannen konden afsluiten in de zon, naast het nog steeds draaiende houten rad. Er worden regelmatig Claude François evenementen georganiseerd. Dinnershows genieten er veel belangstelling en zijn al maanden tevoren volgeboekt. Dan treden er dubbelgangers op in een prachtige sfeer. Daar ben ik ook geweest.

Plouf en Plouf. In het levensverhaal van Plouf, hier en op haar Instagram-account, hoorde deze bijzondere en nostalgische ontmoeting gewoon even thuis. Haar naamgenoot heeft ze niet ontmoet na die tientallen jaren, maar het eerbetoon was er niet minder om.

Luitenant Plouf

Deze blog gaat over de rol die Plouf vervult als ambassadeur, en tegenwoordig als luitenant. In mijn boek ‘Hulphond met een missie’ meld ik dat assistentiehonden weliswaar een bekend verschijnsel zijn in onze maatschappij, maar dat ze nog lang niet zijn ingeburgerd.

Evenals andere hulphonden, laat Plouf zien wat een helpende hond allemaal doet. Met meer dan een miljoen weergaven per jaar op haar Instagram-profiel, veel lezers van haar blogs en uitstekende recensies over het eerder genoemde boek, toont zij haar leven.

Overdag is Plouf aan het werk bij Defensie, in een kantooromgeving, samen met mij. Ze doet overal aan mee, en als dat even niet kan, kijkt ze rustig toe. Collega’s zijn gewend aan haar en ze vergezelt me naar vergaderingen, naar de eetzaal en naar andere locaties. Ze vindt het leuk om af en toe even te buurten bij mensen die ze goed kent en die vrijheid krijgt ze ook. Die witte hond met een blauw-geel hesje hoort er gewoon helemaal bij.

Een paar weken geleden werd die integratie nog eens extra benadrukt bij haar bevordering. Tijdens een ceremonie waar enkele tientallen collega’s aan deelnamen, kreeg Plouf een nieuw dekje en werd ze gepromoveerd. Door het kledingbedrijf van Defensie was een hesje op maat gemaakt, in dezelfde stof als de gevechtstenuen van de landmacht en de luchtmacht. Haar naam stond er zelfs op, net als bij militairen, geborduurd op een naamlint met klittenband.

Collega’s die het nieuwe hesje hebben gemaakt

De generaal was op bezoek voor de bevordering. De kolonel las formeel de beschikking voor waar onder meer de volgende tekst in stond:

“… besluit, vanwege het bekleden van een functie waaraan die rang is verbonden, te bevorderen tot het beroepspersoneel van de Krijgsmacht, met ingang van 3 september 2025, tot tweede-luitenant, assistentiehond Plouf.”

Vervolgens werd door de generaal het rangonderscheidingsteken behorende bij tweede-luitenant op het dekje geschoven: een gele ster. In zijn toespraak lichtte de generaal toe wat een luitenant nu eigenlijk is. Het woord komt van het Franse ‘lieu-tenant’, plaatsvervanger dus, of assistent. Een toepasselijkere rang is er niet. Zijn afsluitende woorden luidden:

“Moge je nieuwe rang niet zozeer je taken verzwaren, maar vooral bevestigen wat wij allang weten: dat jij een onmisbaar onderdeel bent van deze roedel.”

Sindsdien loopt Plouf op de kazerne in haar eigen uniform, maar wel met voor haar borst een blauw-gele bandana die haar herkenbaar maakt als hulphond. Een militair dekje met een ster is een fantastische blijk van erkenning en waardering, maar heeft geen officiële waarde. Het onderscheidt haar niet als assistentiehond.

Kort geleden raakte Plouf de ster alweer kwijt. Een luitenant van de luchtmacht vond het beter dat Plouf als luchtmachter zou rondlopen. Dus deed hij een schuifpassant bij zichzelf af om hem bij Plouf op te doen. Toen ze eventjes later op de foto mocht met staatssecretaris voor Defensie Gijs Tuinman, stond ze er als luchtmacht-luitenant, met een streep in plaats van een ster. De toon is hiermee gezet, want sommige militairen wachten nu op een kans om weer een andere schuifpassant bij haar op te doen.

Inmiddels beschikt Plouf over een hele garderobe. Natuurlijk heeft ze haar officiële assistentiehond-hesje en een bandana. Dat draagt ze buiten de poort van de kazerne. Er ligt een hondenbadjas voor haar in de kast, als ook een jasje voor extreem koud weer. Ze heeft het militaire hesje ook nu, in tweevoud. Eén met zwarte letters voor dagelijks gebruik, en een met gouden letters voor als ze er iets netter bij moet lopen. Afgelopen week stond ze in de Erecouloir tijdens Prinsjesdag. Toen droeg ze het door modehuis Moorman speciaal ontworpen dekje voor veteranen-hulphonden: blauw met oranje.

Terwijl de koets met de koning en de koningin afgelopen week op Prinsjesdag voorbij reed, stond Plouf op de eerste rij in de Erecouloir. Er was veel marsmuziek, er kwamen grote paarden en veel soldaten voorbij, maar ze bekeek het allemaal op haar gemak. Passerende militairen, Kamerleden en ook leden van de koninklijke familie konden hun glimlach niet onderdrukken toen ze die witte hond zagen tussen al die uniformen. Plouf is inmiddels wel ingeburgerd.

Plouf en de doppenambassadeur

Vorige week mocht Plouf op bezoek bij een bijzondere man. Ze had een afspraak in het Gelderse Overasselt met niemand minder dan Theo van den Broek, ook wel bekend als de doppenambassadeur.

Plouf was niet in haar eentje natuurlijk. Ik mocht gelukkig ook mee, evenals Erika Bulters van Bultersmekke Assistancedogs (BMA), de organisatie waar Plouf is opgeleid, en Joep Mourits van de Stichting die helpt geld inzamelen voor assistentiehonden.

Een doppenhobby

Theo heeft een hobby, een bijzondere hobby, die gelukkig wat uit de hand gelopen is. Hij verzamelt doppen, al jarenlang. Hij bewaart plastic doppen van bijvoorbeeld flessen frisdrank, van pakken melk en vruchtensap, maar ook kroonkurken die op allerlei glazen flesjes hebben gezeten. In een loods in Overasselt liggen geen kilo’s maar duizenden kilo’s aan doppen die wachten om opgehaald te worden, waarna ze de recycling in kunnen. Het is een duurzaam initiatief zo op het eerste oog. Dat klopt ook wel, maar het is veel meer dan dat.

Assistentiehonden

Hulphonden, of ‘assistentiehonden’ zoals ze officieel heten, zijn in Nederland al lang geen onbekend verschijnsel meer. Ze ondersteunen niet alleen mensen met een lichamelijke handicap, maar ook personen die kampen met bijvoorbeeld autisme, diabetes, epilepsie of PTSS. Plouf behoort tot de laatste categorie. De kwaliteit van het leven van cliënten wordt dankzij deze honden aanzienlijk verbeterd. Hulphonden zijn echter duur. Dat komt niet alleen door de aanschaf van deze dieren, maar ook door de opleiding. Deze is intensief en geaccrediteerd en stopt niet bij het behalen van het examen. De honden worden hun hele carrière lang gemonitord.

Soms wordt een hulphond vergoed door de zorgverzekeraar, in een aantal gevallen door de gemeente middels de wet maatschappelijke ondersteuning. Er zijn ook werkgevers als Defensie en de politie die in specifieke gevallen een hond vergoeden. Doordat de regels niet overal op dezelfde wijze worden toegepast, raken sommige mensen tussen de wal en het schip qua financiering. Zij kunnen de hond niet zelf betalen en krijgen er dus geen toegewezen.

Stichting Bultersmekke Assistancedogs, waar ik zelf een van de bestuursleden van ben, werft fondsen om die mensen te ondersteunen die bij BMA een hulphond laten opleiden, maar de financiering niet rond krijgen. Deze personen komen in aanmerking voor een hulphond, hebben deze ook nodig, maar komen door geldgebrek niet aan bod. Doppenambassadeur Theo is zo’n fantastische fondsenwerver die echt geld binnenhaalt.

Nationale Doppenactie

Theo bestuurt al zo’n twaalf jaar vanuit regio Wijchen de Nationale Doppenactie. Het begon op kleine schaal maar het werd steeds groter, waardoor acht jaar geleden moest worden uitgeweken naar een grote opslaglocatie in Overasselt. Doppen en kroonkurken uit de (grote) regio en zelfs uit het buitenland worden hier verzameld en gesorteerd. Een deel gaat naar de dagbesteding in Herpen en Velp voor het nodige ‘prikwerk’. In sommige doppen zit namelijk een laagje van een ander materiaal, en dat moet eruit voordat de doppen verkocht kunnen worden. Dat verwijderen gebeurt met een grote, stompe naald, handmatig, dop voor dop. Echt monnikenwerk.

Uiteindelijk worden de schone en gesorteerde doppen en kroonkurken verkocht aan Duvano in Oss, waar nieuwe producten gemaakt kunnen worden van de oude doppen. Dit jaar bereikte de Nationale Doppenactie een bijzondere mijlpaal: een opbrengst van 100.000 euro sinds er mee gestart is. Ook in Heerhugowaard en in Kampen wordt er druk gespaard, en hun doppen hebben flink bijgedragen aan dat totaal. In deze twee steden worden enkel nog metalen kroonkurken ingezameld. Plastic doppen zitten tegenwoordig immers vast aan de flessen. In Overasselt heeft dat overigens niet geleid tot een vermindering van het aanbod.

Rariteitenkabinet

Tijdens het sorteren kom je van alles tegen. Soms zijn het vieze dingen zoals gedragen ondergoed of gevulde poepzakjes. Af en toe is het iets leuks, zoals euromunten. Met regelmaat worden er flesopeners aangetroffen tussen de doppen. Theo heeft al een heel rariteitenkabinet kunnen opbouwen.

Theo heeft een dagtaak aan het in goede banen leiden van deze mooie actie. Hij is er letterlijk dag en nacht mee bezig. Steeds meer mensen weten hem dan ook te vinden. Soms komt iemand langs om wat kleine zakjes met doppen langs te brengen. Regelmatig is het een hele kofferbak vol. Firma Heinz bezorgt afgekeurde doppen, en een ziekenhuis in de regio zamelt de dopjes in die injectienaalden beschermen. Het zijn stromen die mooi gerecycled kunnen worden en ook nog eens bijdragen aan een goed doel.

Plouf mocht poseren met Theo. Ze mocht jammer genoeg voor haar niet aan het gebak proeven. Ze kreeg de kans om de loods te ontdekken, te snuffelen aan al die doppen, en nieuwsgierig mee te kijken hoe er geprikt wordt. Ze had zelf ook een paar zakken doppen en kroonkurken meegenomen die overal om ons heen verzameld worden. En mocht je nu zelf ook doppen willen aanleveren, kijk dan gerust op de Facebookpagina Doppenactie Wijchen Bultersmekke of hier.

Ambassadeur

Theo is niet zomaar een doppenambassadeur. Twee jaar geleden werd hij middels een koninklijke onderscheiding geridderd voor al het werk dat hij verzet. Zo’n onderscheiding krijg je niet voor niets. Die verdien je. Maar Theo kan best wel wat hulp gebruiken in Overasselt, op dinsdagochtend en donderdagochtend vooral. Lijkt het je leuk om bij te dragen aan dit mooie doel, neem dan gerust contact op met hem via zijn mailadres valendries@xmsnet.nl.

Plouf draagt op een andere manier ook een beetje bij aan de fondsenwerving. Alle opbrengsten van haar onlangs verschenen boek ‘Hulphond met een missie’ gaan immers ook naar stichting BMA.

Werkbezoekje

Voor Plouf was de ontmoeting met de doppenambassadeur meer dan een werkbezoekje. Het is fantastisch om te zien hoe bevlogen mensen kunnen zijn. Theo, en het hele team van de Nationale Doppenactie, uit Kampen, Heerhugowaard, van alle inzamelpunten, vrijwilligers, behulpzame handen van de dagbesteding, verdienen echt een staande ovatie voor wat ze allemaal doen, elke dag weer, om het mogelijke daadwerkelijk mogelijk te maken.

Plouf, een gelezen hond

Plouf is geen be-lezen hond, ook al doet de foto waarop zij een poging doet om het nieuwe boek van Marianne Leerkes te lezen, anders vermoeden. De foto is begin augustus genomen in Deventer, tijdens de 35^e Deventer Boekenmarkt, de grootste boekenmarkt van Europa. Het was goed weer en er waren meer dan 100.000 bezoekers op de been om de vele boekenkramen af te lopen op zoek naar dat ene, mooie of uitzonderlijke boek.

Dat Plouf wel een ge-lezen hond is, bewees zij tijdens deze happening. Samen met andere auteurs van Uitgeverij Droomvallei bemande zij een kraam langs de IJssel, waar haar eigen boek ‘Hulphond met een missie’ te koop was. We spraken samen met bezoekers, waarbij ik ze voorstelde aan deze bijzondere hond die zelf een boek heeft geschreven. Met een beetje hulp weliswaar, maar het gaat wel over ons gezamenlijke leven.

Op deze zonnige dag had Plouf knuffelverlof. Dat betekent dat ze weliswaar in dienst was als hulphond, maar dat ze los liep en dat iedereen die dat wilde haar mocht knuffelen. Daar heeft ze echt wel van genoten. Het haalde de stress van de drukte ook weg, bij haar en bij mij. Plouf heeft veel geposeerd voor mensen die met haar op de foto wilden. Af en toe werd het haar wat te veel, en dan ging ze even uitrusten achter de kraam.

‘Hulphond met een missie’ loopt goed. Het verhaal over uitzendingen, over PTSS en over hulphonden is alweer twee maanden geleden verschenen. De derde druk begint langzamerhand op te raken. Op Hebban, de website met boekrecensies, scoort het boek na 21 beoordelingen maar liefst 4,9 punten op 5. Namens koning Willem-Alexander hebben we onlangs een brief mogen ontvangen waarin hij benadrukt dat een hulphond er niet voor niets is. Naar aanleiding van een bijzondere ontmoeting een jaar geleden, hadden we de koning en koningin na het verschijnen een exemplaar van het boek aangeboden.

Plouf en ik hebben in twee maanden tijd veel lezingen gehouden en er staan er nog meer gepland. Het is leuk om te doen. Steeds meer mensen raken op deze wijze bekend met het fantastische verschijnsel ‘assistentiehond’.

De royalty’s van de verkoop van het boek gaan integraal naar Stichting Bultersmekke Assistancedogs, de instantie waar Plouf zelf ook is opgeleid. Met dit geld kunnen andere mensen geholpen worden met een hond. In de eerste maand na het verschijnen van het boek, vertegenwoordigden deze royalty’s al een bedrag van 1.000 euro.

Op de Brink, de avond voor de Boekenmarkt

Buiten de boekenmarkt om was Deventer ook gewoon leuk. We zijn het hele weekend gebleven. Het is een prachtige Hanzestad. In de 14^e eeuw al verwierf Deventer deze titel. De stad staat vol historische pandjes (Bergkwartier). De Brink, een oergezellig plein met daarop de Waag (uit 1528), kun je niet ontlopen. De Lebuinuskerk uit de 15^e eeuw torent uit boven de stad en is van verre zichtbaar.

Plouf en ik mochten in het Finch boutique hotel slapen, gelegen tussen het treinstation en het mooie centrum. Een ideale locatie dus. Ze hebben daar een fijne, gastvrije lobby en mooie kamers waar honden gewoon welkom zijn. Plouf ligt altijd als eerste op het bed om snel haar nieuwe territorium af te bakenen. We kiezen altijd kamers met extra grote bedden, anders pas ik er niet bij.

Ook in het restaurant van Huis Vermeer mogen honden aansluiten tijdens het eten. Plouf ging daar op haar gemak op de koele vloer liggen. Ze bedelt nooit, want ze weet dat ze op enig moment toch wel het een of ander toegestopt krijgt onder tafel.

Toen het lekker ruikende kaasplateau werd opgediend kon ze het toch niet laten om overeind te komen om zeker te stellen dat ze niet vergeten zou worden. Ze is vooral gek op blauwe kaas, zoals Roquefort en Bleu d’Auvergne.

Het liep goed met de verkoop van ons boek in Deventer. Het valt niet mee om op te vallen tussen meer dan 100.000 mensen. Maar met een vrolijk kwispelende, wollige, spierwitte en goedlachse Plouf aan mijn zijde, lukte dat toch uitermate goed. Na de blessure die ze in juni had opgelopen, was dit een mooi moment om de pootjes weer eens te strekken.

En haar boek, óns boek? Dat is ook te verkrijgen via de (online) boekhandel of, met handtekening en pootafdruk, via het mailadres plouf@ecritures.nu.

De braafste hond

Publiekswinnaar

In de maand mei deed Plouf mee aan de door de Raad van Beheer georganiseerde verkiezing van braafste kantoorhond van Nederland. De eerste ronde bestond uit stemmen. Van de meer dan 200 deelnemende honden behaalde Plouf het hoogste aantal. Een publiekswinnaartje dus! Daarmee had ze in ieder geval de titel van braafste kantoorhond van provincie Utrecht te pakken. Trots poseerde ze vervolgens voor de ingang van haar werkplek: de Kromhoutkazerne in Utrecht. Al snel werd de foto op LinkedIn meer dan 80.000 keer bekeken.

Het maken van de foto was overigens wel een uitdaging. Zo’n helm is niet gemaakt voor een hondenhoofdje en Plouf moest heel stil blijven zitten om er stoer uit te zien. Doordat er steeds meer mensen kwamen kijken naar dit bijzondere tafereel werd haar aandacht flink afgeleid. Om de haverklap stond de helm scheef.

Een jury ging na de stemming bepalen wie van de twaalf provinciewinnaars de landelijke winnaar zou worden. We hebben echter niets meer van de Raad van Beheer vernomen na die eerste (publieks)ronde. We hadden eigenlijk nog wel wat vragen verwacht want hoe komt een jury anders tot een oordeel? Ineens werd er een winnaar bekendgemaakt via social media. Jack uit Friesland was de gelukkige. Een mooie hond, een lieve hond die zich ook nog eens volop inzet voor de cliënten van het verzorgingshuis waar hij werkt. Een prachtige keuze dus.

Niet getreurd. Plouf had ontzettend veel stemmen. Dank daarvoor. En ze was erg druk met allerlei andere activiteiten, niet in de laatste plaats met haar eigen boeklancering. ‘Hulphond met een missie’ was verschenen.

‘Hulphond met een missie’

De maand juni stond in het teken van veel boekpresentaties. We kregen via social media leuke foto’s van honden die het boek aan het lezen waren. Zo verschenen er serieus kijkende honden met een bril, of honden achter een leestafel. Al snel was de eerste druk van het boek uitverkocht. Inmiddels is een tweede oplage van de tweede druk onderweg. De aanvoer naar de (online) boekhandel kost altijd even tijd wanneer het uitverkocht is, maar het boek is gelukkig ook via de link van Plouf rechtstreeks bij ons te bestellen.

Plouf mocht aan het begin van de maand het boek zelf aanbieden aan vice-admiraal Jan Willem Hartman, commandant van COMMIT. Dat is het commando materieel en IT van Defensie op de Kromhoutkazerne. Plouf kreeg een eigen stoel aan tafel en de admiraal had spontaan een hertengewei voor haar meegenomen. Een paar dagen later mocht ik een lezing over het boek verzorgen voor collega’s van COMMIT. Die presentatie ging over militaire en humanitaire missies, over PTSS en de rol en het (leuke) leven van Plouf als hulphond.

Op mijn verjaardag (14 juni) werd in Elst in het kader van 80 jaar bevrijding een veteranenmiddag georganiseerd vanuit VeteranenOverbetuwe. Ook daar waren Plouf en ik te gast, samen met veteranen uit de gemeente, burgemeester Patricia Hoytink-Roubos, alsmede wethouders en raadsleden. Na een presentatie over het boek was er ruimte om de burgemeester een exemplaar te overhandigen.

Plouf bekeek het allemaal van een afstandje en had meer interesse in de koele grasvelden buiten de Herenboerderij en in het dinerbuffet.

Lancering in Nijmegen

Op 26 juni vond bij boekhandel Dekker v.d. Vegt in Nijmegen de grote boeklancering plaats. Plouf had een paar dagen eerder de kruisband van haar linker achterpoot gescheurd, maar ze was er wel bij. Voorlopig moet ze heel rustig aan doen. Binnenkort heeft ze een afspraak met de orthopeed.

Aankondiging boekpresentatie in Nijmegen

Er kwamen zowel mensen als honden naar de presentatie in Nijmegen. Het eerste deel van de avond bestond uit een getuigenis over mijn missies en over Plouf. Daarna werden er boeken uitgereikt aan Diana van de Louw, de instructrice van Plouf, en aan Gijs Wanders, die mij ruim een jaar geleden het laatste duwtje had gegeven om dit boek daadwerkelijk te schrijven.

Na afloop hiervan nam Gijs het woord voor wat interactie met het publiek. De avond eindigde met een borrel en een signeersessie waarbij ook Plouf haar pootafdruk in ieder exemplaar mocht zetten.

Signeren is leuk. Ik mocht tientallen keren een klein verhaaltje op papier zetten en tegelijkertijd een kort gesprekje aangaan met een bekende of onbekende. Plouf lag erbij en keek af en toe op wanneer ze een iemand herkende.

Plons

Plouf vindt aandacht van mensen leuk. Die aandacht vormt een rode draad door het boek. Ze vraagt altijd netjes of ik het goed vind dat ze geaaid of geknuffeld wordt, en meestal mag het ook. Maar lekker in het water spelen met twee andere goldens, is misschien net iets leuker voor haar. Met haar blessure gaat dat voorlopig niet lukken helaas.

Eind juni zouden we voor een paar weken naar Zuid-Frankrijk gaan. Die vakantie gaat helaas niet door: Plouf kan de vliegtuigtrap niet eens op lopen. Voorlopig moet ze het doen met de foto op de cover van haar boek, waar ze blij kwispelend in de Middellandse Zee staat, met op de achtergrond, ver weg, het eiland Île du Levant. En ik ook.