Overnachten met hond Archieven

De week van Plouf

Plouf is altijd maar aan het werk, en dat doet ze al acht jaar met plezier. Het is het lot van een hulphond. Vrij is ze feitelijk nooit, want je weet niet op welk moment de PTSS zich weer aandient en ze moet ingrijpen.

Quality-time voor Plouf

Maar soms is er sprake van quality-time voor Plouf. Dan heeft zij vakantie en draait het alleen nog maar om haar. Natuurlijk is ze dan nog steeds hulphond, en natuurlijk grijpt ze dan nog steeds in wanneer ze vindt dat het nodig is, maar tijdens haar vakantie doen we enkel maar dingen die zij leuk vindt.

De laatste week van juni gingen we naar Terschelling, met z’n tweetjes, zonder verplichtingen, zonder plannen, met als enige doel: plezier voor Plouf. Over een paar dagen komt de opvolger van Plouf, genaamd Ørsa, met wie ze ruim twee jaar gaat optrekken om haar kennis en vaardigheden over te dragen. Dat gebeurt onder begeleiding van een instructeur van Bultersmekke Assistancedogs. Deze week op het Waddeneiland was dus echt de laatste vakantie met z’n tweetjes. De volgende keren zijn we met drie.

En wat vindt Plouf nou het allerleukst? Zwemmen natuurlijk! In het verleden deden we dat altijd in Zuid-Frankrijk, maar Terschelling vindt Plouf echt veel leuker. De reis is korter, de stranden zijn groter, het is er stukken minder warm, honden mogen er allemaal los lopen en de soms wat ruige zee is helemaal fantastisch voor haar.

Oepkes

We zijn traditiegetrouw neergestreken in hotel Oepkes, in West-Terschelling. Dat is een perfect hondvriendelijk familiehotel. Het ligt op een paar minuutjes lopen van de boot, en op een paar minuten lopen van het Groene Strand.

Afhankelijk van het getij is het strand heel breed (bij eb) of juist smal (bij vloed). Voor Plouf maakt het niet uit. Zij houdt van de zee, niet zozeer van het strand. Het Noordzeestrand is misschien wat meer spectaculair, maar Plouf interesseert dat niet. Zwemmen is zwemmen.

Dagprogramma

Een week lang hadden we iedere dag hetzelfde programma. Je kon er de klok op gelijk zetten. Plouf kreeg er geen genoeg van. Een klein stukje wandelen in de duinen in de ochtend en daarna ontbijten. Vervolgens het Groene Strand op, rennen, zwemmen en spelen in het water. Dat duurde dan zeker anderhalf uur. Het strand heeft die naam omdat bij eb het droogvallende zeewier het strand groen maakt. Dan nat en vies terug naar het hotel om op het terras uit te druppelen en wat te luieren. Plouf is een dame op leeftijd en ze heeft die rust echt wel nodig.

Aan het begin van de middag gingen we dan weer naar het Groene Strand, waarbij ik de hele tijd, staand in het water terwijl honderden krabben met hun scharen aan mijn tenen voelden, schelpen moest gooien waar zij dan achteraan dook. Na afloop liepen we weer terug naar het hotel om op te drogen en uit te rusten alvorens naar een restaurant te gaan voor het avondeten. Twee keer hebben we het restaurant overgeslagen omdat we te laat terug waren van het strand en Plouf niet op tijd droog was.

Honden-horeca

In West-Terschelling zijn genoeg restaurants waar honden helemaal welkom zijn. Plouf kan als hulphond weliswaar overal terecht, maar ik mijd uit principe horeca-ondernemingen die honden weren. Restaurant Nap en het RaadsCafé waren de etablissementen waar wij ons bij voorkeur ophielden. Nap vanwege het grandioze sterrenchef-waardig verrassingsmenu, en RaadsCafé dankzij de ontzettend goede kogelbiefstuk. Plouf mocht iedere keer meeproeven. Het was tenslotte haar vakantie.

Plouf heeft haar hulphond-hesje overigens niet veel gedragen. Op het strand mogen honden sowieso mee en los. Zonder hesje doet Plouf haar werk ook wel. Alleen wanneer ze meeging een winkel in, moest ze even herkenbaar zijn.

Oude dame

Later op de avond was Plouf iedere keer letterlijk uitgeteld. Ze liep elke dag rond de twaalf kilometer, was urenlang aan het springen, spelen en zwemmen in zee, en had ook nog eens last van de extreme temperaturen. Op Terschelling was het weliswaar geen code rood zoals in de rest van het land, maar voor Plouf was het warm zat.

Plouf is een oude dame. Haar grijze haartjes worden steeds beter zichtbaar. Wanneer ze helemaal nat is, kleurt haar volledige vacht ietsje donkerder. Haar snoetje niet. Dat koppie is inmiddels helemaal grijs. Na de laatste wandeling van de dag keek Plouf me bij de trap van het hotel dan ook steevast smekend aan met haar donkere ogen. Je kunt haar niets weigeren. Dus tilde ik haar de trap op naar de eerste verdieping. Plouf is een prinsesje.

Kleine wereld

Terugkijkend op de vakantie van Plouf hebben we niet veel verschillende dingen gedaan. Dat is niet erg. We waren hier al eerder samen en toen hebben we de bunkers bezocht, evenals het wrakkenmuseum in Formerum, museum ’t Behouden Huys en zijn we ook naar West aan Zee geweest. Het verst dat we vorige maand gelopen hebben was toen we op bezoek gingen bij mijn tante die hier woont, aan de oostkant van West-Terschelling. Verder was het een heel kleine maar voor Plouf erg fijne wereld.

De boot heen en terug, die er twee uur over doet, vindt Plouf fantastisch. Met de kop in de wind op het achterdek tuurt ze dan over de Waddenzee, dromend van een volgend wateravontuur. Dat avontuur heeft ze thuis ook vrijwel iedere dag, in een recreatieplas met hondenstrand op 1500 meter van huis.

Plouf en Ørsa

Na deze vakantie wordt alles anders voor Plouf. Voortaan gaan Plouf en Ørsa samen door het leven. Het zal even wennen worden voor Plouf. Tijdens de eerste kennismakingen vond ze die piepende en bijtgrage pup maar niets. De laatste keer toonde ze al iets meer interesse. Het zal goed zijn op een gegeven moment. In principe is Ørsa eind 2028 klaar met haar opleiding. Plouf mag dan als ze ruim tien jaar oud is met pensioen. Maar ze blijft dan gewoon bij mij en ik weet dat ze ook dan nog steeds zal ingrijpen als ze het nodig vindt.

Plouf, een gelezen hond

Plouf is geen be-lezen hond, ook al doet de foto waarop zij een poging doet om het nieuwe boek van Marianne Leerkes te lezen, anders vermoeden. De foto is begin augustus genomen in Deventer, tijdens de 35^e Deventer Boekenmarkt, de grootste boekenmarkt van Europa. Het was goed weer en er waren meer dan 100.000 bezoekers op de been om de vele boekenkramen af te lopen op zoek naar dat ene, mooie of uitzonderlijke boek.

Dat Plouf wel een ge-lezen hond is, bewees zij tijdens deze happening. Samen met andere auteurs van Uitgeverij Droomvallei bemande zij een kraam langs de IJssel, waar haar eigen boek ‘Hulphond met een missie’ te koop was. We spraken samen met bezoekers, waarbij ik ze voorstelde aan deze bijzondere hond die zelf een boek heeft geschreven. Met een beetje hulp weliswaar, maar het gaat wel over ons gezamenlijke leven.

Op deze zonnige dag had Plouf knuffelverlof. Dat betekent dat ze weliswaar in dienst was als hulphond, maar dat ze los liep en dat iedereen die dat wilde haar mocht knuffelen. Daar heeft ze echt wel van genoten. Het haalde de stress van de drukte ook weg, bij haar en bij mij. Plouf heeft veel geposeerd voor mensen die met haar op de foto wilden. Af en toe werd het haar wat te veel, en dan ging ze even uitrusten achter de kraam.

‘Hulphond met een missie’ loopt goed. Het verhaal over uitzendingen, over PTSS en over hulphonden is alweer twee maanden geleden verschenen. De derde druk begint langzamerhand op te raken. Op Hebban, de website met boekrecensies, scoort het boek na 21 beoordelingen maar liefst 4,9 punten op 5. Namens koning Willem-Alexander hebben we onlangs een brief mogen ontvangen waarin hij benadrukt dat een hulphond er niet voor niets is. Naar aanleiding van een bijzondere ontmoeting een jaar geleden, hadden we de koning en koningin na het verschijnen een exemplaar van het boek aangeboden.

Plouf en ik hebben in twee maanden tijd veel lezingen gehouden en er staan er nog meer gepland. Het is leuk om te doen. Steeds meer mensen raken op deze wijze bekend met het fantastische verschijnsel ‘assistentiehond’.

De royalty’s van de verkoop van het boek gaan integraal naar Stichting Bultersmekke Assistancedogs, de instantie waar Plouf zelf ook is opgeleid. Met dit geld kunnen andere mensen geholpen worden met een hond. In de eerste maand na het verschijnen van het boek, vertegenwoordigden deze royalty’s al een bedrag van 1.000 euro.

Op de Brink, de avond voor de Boekenmarkt

Buiten de boekenmarkt om was Deventer ook gewoon leuk. We zijn het hele weekend gebleven. Het is een prachtige Hanzestad. In de 14^e eeuw al verwierf Deventer deze titel. De stad staat vol historische pandjes (Bergkwartier). De Brink, een oergezellig plein met daarop de Waag (uit 1528), kun je niet ontlopen. De Lebuinuskerk uit de 15^e eeuw torent uit boven de stad en is van verre zichtbaar.

Plouf en ik mochten in het Finch boutique hotel slapen, gelegen tussen het treinstation en het mooie centrum. Een ideale locatie dus. Ze hebben daar een fijne, gastvrije lobby en mooie kamers waar honden gewoon welkom zijn. Plouf ligt altijd als eerste op het bed om snel haar nieuwe territorium af te bakenen. We kiezen altijd kamers met extra grote bedden, anders pas ik er niet bij.

Ook in het restaurant van Huis Vermeer mogen honden aansluiten tijdens het eten. Plouf ging daar op haar gemak op de koele vloer liggen. Ze bedelt nooit, want ze weet dat ze op enig moment toch wel het een of ander toegestopt krijgt onder tafel.

Toen het lekker ruikende kaasplateau werd opgediend kon ze het toch niet laten om overeind te komen om zeker te stellen dat ze niet vergeten zou worden. Ze is vooral gek op blauwe kaas, zoals Roquefort en Bleu d’Auvergne.

Het liep goed met de verkoop van ons boek in Deventer. Het valt niet mee om op te vallen tussen meer dan 100.000 mensen. Maar met een vrolijk kwispelende, wollige, spierwitte en goedlachse Plouf aan mijn zijde, lukte dat toch uitermate goed. Na de blessure die ze in juni had opgelopen, was dit een mooi moment om de pootjes weer eens te strekken.

En haar boek, óns boek? Dat is ook te verkrijgen via de (online) boekhandel of, met handtekening en pootafdruk, via het mailadres plouf@ecritures.nu.

Eerste vakantie met hond in Blankenberge

Zes maanden oud en voor de eerste keer een korte vakantie: drie dagen naar het Belgische Blankenberge, aan de Noordzee. De autorit van tweeëneenhalve uur is weliswaar geen lolletje voor Plouf die het niet zo heeft op autorijden, en de voor België verplichte rabiësvaccinatie ook al niet. Maar het rennen en het spelen alsmede het waterballet op de Vlaamse stranden maken een hoop goed.

Vanaf de Paasvakantie tot 15 september zijn honden niet toegestaan op de stranden van Blankenberge. In die periode kun je ten westen en ten oosten van het stadje terecht om met de viervoeter op het strand te ravotten. Dat is op het strand Duinse Polders in de richting van Zeebrugge, en op het strand Harendijke in de richting van De Haan. Buiten die periode zie je op het Blankenbergse strand veel honden rondlopen samen met hun baasjes. Formeel gezien moeten ze wel aangelijnd zijn.

De soms koude maar ook vaak zonnige dagen in de periode september tot april bieden een fantastische gelegenheid om uit te waaien aan de kust. De golven van de Noordzee slaan stuk op de pieren en zowel wandelaars als honden kunnen zich helemaal uitleven op het strand. Veel hotels en restaurants in het stadje openen gastvrij hun deuren voor zowel honden als baasjes, zolang de harige vriendjes zich maar gedragen.

Of het nu hoogwater is of laagwater, de honden kunnen ravotten in het zand, door de golven heen duiken of de jacht openen op de vele zeemeeuwen die uitdagend en met wijd gespreide vleugels boven hun koppen scheren. Plouf doet als naïeve beginneling dagenlang haar best om een meeuw te vangen, maar de vogels dagen haar uit zonder dat ze ook maar de kans krijgt om dichtbij te komen.

Dat rennen door water en zand is vermoeiend genoeg voor een ieder en de twee pieren aan weerszijden van het strand bieden gelegenheid tot uitrusten, eten en drinken. Honden zijn meer dan welkom bij Brasserie Oosterstaketsel en bij Belgium Pier, en er staat zelfs een met water gevulde drinkbak voor ze klaar.

Overnachten met een hond blijkt soms wat lastiger dan gedacht. Aan de boulevard staat echter het Beach Palace hotel waar de dieren zonder meer welkom zijn. Je betaalt weliswaar een kleine meerprijs, waarschijnlijk voor het extra schoonmaken van de kamer, maar Plouf kan voor de eerste keer in haar leven een paar nachten in een hotel slapen. De kamervloer is bestand tegen water en zand, dus ook tegen vuile hondenpootjes. Ook in het geval van een klein ongelukje op de kamer is het zo opgeruimd. Het restaurant van het hotel is dan wel niet toegankelijk voor de huisdieren, maar de maaltijd kan desgewenst ook geserveerd worden in de brasserie, waar de hond wel degelijk welkom is.

Wandelen door deze stad die na de tweede wereldoorlog flink herbouwd is kan met de aangelijnde hond. Er lopen er heel veel door de straten. Iets drinken op een terras, ergens wat eten … op veel plaatsen kan de hond gewoon mee.

Naar het strand gaan buiten het hoogseizoen is nog niet zo gek. Blankenberge met z’n Vlaamse accenten zorgt voor een authentiek vakantiegevoel, zelfs wanneer het wat langer donker is. Het is in deze periode minder druk in het stadje en op de stranden. Je hebt dan echt alle, alle ruimte. En indien je de hond in de avond niet mee wilt nemen naar een restaurant, dan kun je hem eventueel op de kamer laten: hij zal zeker bekaf zijn en weldra slapen.