Overwinteren in Frankrijk klink erg leuk. Overherfsten eigenlijk ook wel. Nu is een hele herfst wel erg lang. Toch reisden Plouf en ik afgelopen najaar even een weekje af naar de Aveyron, en wel naar het oude stadje Rodez.
Air France KLM
Vakanties van Plouf beginnen vaak met een vliegreis, zo ook nu. Het werd een Air France KLM vlucht van Amsterdam naar Toulouse. Op Schiphol werden we door een grondstewardess uit de rij gehaald om versneld in te checken. Dat was heel welkom, want het scheelt stress voor Plouf. En hiernaast had ze daardoor nog ruim de gelegenheid om even naar buiten te gaan en te plassen op een grasveldje, alvorens door de securitycheck te gaan.
We mochten als eersten aan boord en ik had twee stoelen geboekt. Plouf mag weliswaar niet op de stoel zelf zitten, maar ze had nu volop ruimte op de grond zonder medepassagiers tot last te zijn. Plouf vindt vliegen helemaal prima. In het begin en vooral tijdens de take-off vindt ze het weliswaar wat spannend, maar eenmaal in de lucht ligt ze meestal met haar kop langs het gangpad iedereen te observeren. Alleen het landen vindt ze akelig, maar goed, daarna mag ze er ook uit.
Rodez
We mochten nog anderhalf met de auto van Toulouse naar Rodez. Autorijden vindt Plouf niet fijn, maar we werden opgehaald door vriendin Timo dus we konden samen op de achterbank zitten. Dat vindt ze ongeveer acceptabel.
Eenmaal in Rodez moest Plouf even wennen aan het huis waar we zouden logeren, en vooral aan de kat des huizes. Deze had nog nooit een hond van zo dichtbij gezien. Plouf wilde even vrolijk gedag zeggen maar daar was Tichat niet van gediend. Geen punt. Plouf heeft haar best gedaan om de kat gewoon te negeren, en dat ging goed.
Rodez is een kleine stad die al 2.500 jaar bestaat, gebouwd op een heuvel. Er wonen 26.000 mensen. 29% van de Fransen heeft een hond, dus reken maar uit hoeveel honden hier leven. Plouf was er op haar plek, want na de Duitse herder is de Golden retriever de favoriete rashond in Frankrijk.
Plouf vond het heerlijk daar. In het centrum, niet ver van huis, ligt een park, de Jardin du Foirail, waar ze regelmatig over het gras kon rollen en Franse honden kon ontmoeten om mee te spelen.
Aan de rand van het park ligt het museum Pierre Soulages. Tien jaar geleden werd het museum geopend, in aanwezigheid van de kunstenaar zelf. Hij overleed in 2022 op 103-jarige leeftijd. Een groot deel van zijn werk kenmerkt zicht door schilderijen die bestaan uit zwarte lijnen en minimale vormen.
Plouf mocht als hulphond mee het museum in maar had eerlijk gezegd weinig interesse in die grote tableaus die dankzij de lichtinval kleuren lijken te vertonen. Het effect wordt ook weleens zwart licht genoemd. Sommige bezoekers hadden ook meer interesse in Plouf dan in de kunstwerken.
Plouf vond het interessanter om de uit de 13e eeuw stammende en uit rode zandsteen gebouwde kathedraal Notre-Dame de Rodez van binnen te bekijken. Het was er koel, een beetje donker, ruim, en ze kon naar al die bezoekers staren. Die mensen keken ook terug, zich afvragend wat een hond in de kerk deed. Een priester kwam voorbij en liet ook zijn blik vallen op Plouf. Hij zag haar hulphond-hesje en glimlachte vriendelijk. Heel vroeger waren honden altijd welkom in kerken. Tegenwoordig wordt daar onnodig moeilijk over gedaan.
De klokkentoren reikt met 87 meter naar de hemel en is de hoogste van Frankrijk. We hebben niet eens gekeken of we naar boven konden. Traplopen is voor een hond die al wat ouder aan het worden is niet de meest gezonde bezigheid. En vanaf de begane grond was de kathedraal al indrukwekkend genoeg.
We hebben heerlijk geslenterd door dit provinciestadje, steeds opnieuw. We logeerden in het centrum dus we hadden een mooie uitvalsbasis om steeds weer wat nieuws te ontdekken, van historische gebouwen tot restaurants waar ook Plouf met open armen werd ontvangen. We hebben ook een rondleiding gehad om de art deco invloeden op de architectuur van honderd jaar geleden te ontdekken.
Pelgrimstocht
Eén keer zijn we de stad uit geweest, met de auto, om 40 kilometer verderop een etappeplaats van de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella te ontdekken. We hebben geen deel van de tocht gelopen. Plouf houdt wel van wandelen, maar enkel en alleen als het op het strand is of in de sneeuw. Struinen in de bergen vindt ze helemaal niets en dan wil ze spontaan iedere paar honderd meter uitrusten terwijl ze achterom kijkt, in de hoop dat we gauw weer terug gaan.
De etappeplaats heet Conques. In dat gehucht ligt weer een verbinding met Pierre Soulages, die in de 12e eeuwse abdijkerk van Sainte Foy in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw de meer dan honderd glas-in-loodramen verving. Ook hier paste hij zijn minimalistische stijl toe, met eenvoudige vormen in vele tinten wit en grijs.
Plouf mocht de abdijkerk betreden, er omheen snuffelen, plassen zelfs, en uiteindelijk neerstrijken op een terras voor de enorme en indrukwekkende kerkdeuren die zich al bijna duizend jaar openen en sluiten voor gelovigen en bezoekers. Na een bak water verorberd te hebben moest ze toch even voor dat stukje historie poseren. Op de foto zie je haar amper.
Toulouse
Vakanties gaan voorbij, zo ook het verblijf in de Aveyron. Op een gegeven moment moesten we weer inchecken voor een Air France KLM vlucht terug naar Amsterdam. Toulouse is een prachtig vliegveld voor honden omdat er grasvelden zijn aangelegd voor de terminal.
Ook op dit vliegveld werden we er uitgepikt door een grondstewardess om vooral snel en makkelijk door het proces van inchecken en security te gaan. We waren ruim voor alle anderen aan boord. Daardoor konden we nog even een foto maken van Plouf in een lege Embraer 190. Plouf lag na het opstijgen al snel te snurken na een voor haar best inspannende vakantie.
