Plouf en het militair erfgoed

De afgelopen maanden is Plouf meerdere keren naar het Nationaal Militair Museum geweest. Sinds ze in september werd bevorderd tot luitenant bij de landmacht, loopt ze ook wat vaker met een camouflage-hesje rond.

Plouf staat paraat

Verleden en heden

In het grote museum in Soesterberg komen sinds 2014 het verleden en het heden van al onze krijgsmachtdelen bij elkaar op één plek. Het museum heeft 300.000 objecten in haar bezit, van klein tot (heel) groot. Ze zijn niet allemaal tegelijk zichtbaar, hetgeen als voordeel heeft dat het de moeite loont om af en toe terug te komen en nog meer te ontdekken.

Voor de ingang van het museum

Heel groot zijn bijvoorbeeld een Chinook helikopter, een F-16 straaljager, Leopard-tanks en een V2-raket van de nazi’s. Ze worden vergezeld door vele vliegtuigen die zowel op de grond staan als aan het plafond hangen. Sommige staan zelfs buiten. Een oude Fokker D-VII, een Spitfire? Ze zijn gewoon te zien.

Poseren voor de Chinook

Rupsvoertuigen staan opgesteld alsof ze ieder moment kunnen gaan rijden, artilleriestukken lijken stelling ingenomen te hebben, ook al vuren ze niet meer. Talloze voertuigen uit verschillende tijden zijn tot stilstand gekomen met als enig doel om bekeken te worden.

Voor een YPR

Herkenning

Er lopen veel mensen rond die herkennen waar ze vroeger in gereden hebben en enthousiast hun verhalen delen met kinderen of kleinkinderen. Een Nekaf jeep, een Land-Rover, een 3-tonner, een YP 408 of een YPR 765. Het staat er allemaal. Voor de jongste bezoekers is er meer dan genoeg te doen en te spelen. Ze kunnen helpen om camouflagenetten te knopen of op speurtocht gaan. Daarnaast kun je ook nog een heuse escaperoom boeken.

Een echte Leopard

Eén voertuig is bijzonder indrukwekkend door het verhaal dat eraan vastkleeft. Het betreft een Mercedes-Benz terreinwagen die in 2009 in Afghanistan op een bermbom reed. Sergeant-majoor Mark Leijsen kwam hierbij om het leven en zijn kameraden raakten gewond. De auto wordt nu tentoongesteld in het museum en de overlevenden vertellen het verhaal. Het is mooi, triest en adembenemend om hiernaar te luisteren terwijl het autowrak zich voor je bevindt.

De MB uit Afghanistan

Oorlog

Een militair museum vertelt iets over oorlogen. Als Nederland zijn we aan de Eerste Wereldoorlog ontsnapt, maar de Tweede Wereldoorlog en de conflicten die erna kwamen, van voormalig Nederlands-Indië tot aan Oekraïne, worden ruimschoots belicht. Eigen en vijandelijke uniformen,  uitrustingen, wapens en voertuigen zijn de stille getuigen uit die tijden. Zelfs het pak en het wapen dat de Duitse rijkscommissaris Seyss-Inquart droeg tijdens de bezetting, zijn er te zien.

Kijken naar het verleden

In de vele vitrines valt er van alles te ontdekken, van rangonderscheidingstekens tot aan medailles, van oude ceremoniële sabels tot mutsen en petten.

Vitrines vol militaria

Tot en met 4 januari 2026 kun je de tentoonstelling ‘War Stories, Ukraine up close’ bezoeken. Hier zie je indringende foto’s die het dagelijkse leven en sterven uitbeelden in het door oorlog verscheurde Oekraïne. Er geldt een adviesleeftijd (12+). De foto’s laten immers niets aan de verbeelding over.

Oekraïne

Diensthonden

Plouf ging ook even naar buiten, een paar honderd meter van het museum vandaan, om te kijken bij het monument dat in 2023 is opgericht ter ere van militaire diensthonden en hun geleiders. Dit jaar is het 75 jaar geleden dat de eerste diensthonden hun opwachting deden bij Defensie. Het is weliswaar geen beeld voor hulphonden, maar Plouf ging er toch mooi naast staan.

Naast het monument voor diensthonden

Eenmaal terug in het museum mocht ze bij zichzelf poseren. Ons boek ‘Hulphond met een missie’ stond daar heel mooi in de museumshop, hetgeen een fotootje waard was.

Plouf voor haar boek

Regelmatig worden er lezingen gehouden in het museum, ook door veteranen (‘De veteraan vertelt’). Op dinsdag 30 december 2025 zijn Plouf en ik aan de beurt. Ik vertel dan over mijn eigen uitzendingen in de Balkan, Ivoorkust, Liberia, Rwanda, Burundi en Angola. De presentaties vangen aan om 11.00 uur, 13.00 uur en 15.00 uur in de Vlaggenruimte van het museum. Misschien is dit nog een reden om dit prachtige museum te bezoeken. Er is zo veel te doen dat het niet in één verhaal past. Kijk vooral op de website en laat je uitdagen.

Plouf met een paar collega’s

Luitenant Plouf

Deze blog gaat over de rol die Plouf vervult als ambassadeur, en tegenwoordig als luitenant. In mijn boek ‘Hulphond met een missie’ meld ik dat assistentiehonden weliswaar een bekend verschijnsel zijn in onze maatschappij, maar dat ze nog lang niet zijn ingeburgerd.

Evenals andere hulphonden, laat Plouf zien wat een helpende hond allemaal doet. Met meer dan een miljoen weergaven per jaar op haar Instagram-profiel, veel lezers van haar blogs en uitstekende recensies over het eerder genoemde boek, toont zij haar leven.

Aan het werk bij Defensie

Overdag is Plouf aan het werk bij Defensie, in een kantooromgeving, samen met mij. Ze doet overal aan mee, en als dat even niet kan, kijkt ze rustig toe. Collega’s zijn gewend aan haar en ze vergezelt me naar vergaderingen, naar de eetzaal en naar andere locaties. Ze vindt het leuk om af en toe even te buurten bij mensen die ze goed kent en die vrijheid krijgt ze ook. Die witte hond met een blauw-geel hesje hoort er gewoon helemaal bij.

Trots op haar nieuwe dekje

Een paar weken geleden werd die integratie nog eens extra benadrukt bij haar bevordering. Tijdens een ceremonie waar enkele tientallen collega’s aan deelnamen, kreeg Plouf een nieuw dekje en werd ze gepromoveerd. Door het kledingbedrijf van Defensie was een hesje op maat gemaakt, in dezelfde stof als de gevechtstenuen van de landmacht en de luchtmacht. Haar naam stond er zelfs op, net als bij militairen, geborduurd op een naamlint met klittenband.

Collega’s die het nieuwe hesje hebben gemaakt

De generaal was op bezoek voor de bevordering. De kolonel las formeel de beschikking voor waar onder meer de volgende tekst in stond:

“… besluit, vanwege het bekleden van een functie waaraan die rang is verbonden, te bevorderen tot het beroepspersoneel van de Krijgsmacht, met ingang van 3 september 2025, tot tweede-luitenant, assistentiehond Plouf.”

Plouf tijdens de bevordering

Vervolgens werd door de generaal het rangonderscheidingsteken behorende bij tweede-luitenant op het dekje geschoven: een gele ster. In zijn toespraak lichtte de generaal toe wat een luitenant nu eigenlijk is. Het woord komt van het Franse ‘lieu-tenant’, plaatsvervanger dus, of assistent. Een toepasselijkere rang is er niet. Zijn afsluitende woorden luidden:

“Moge je nieuwe rang niet zozeer je taken verzwaren, maar vooral bevestigen wat wij allang weten: dat jij een onmisbaar onderdeel bent van deze roedel.”

Een dekje met gouden letters

Sindsdien loopt Plouf op de kazerne in haar eigen uniform, maar wel met voor haar borst een blauw-gele bandana die haar herkenbaar maakt als hulphond. Een militair dekje met een ster is een fantastische blijk van erkenning en waardering, maar heeft geen officiële waarde. Het onderscheidt haar niet als assistentiehond.

Kort geleden raakte Plouf de ster alweer kwijt. Een luitenant van de luchtmacht vond het beter dat Plouf als luchtmachter zou rondlopen. Dus deed hij een schuifpassant bij zichzelf af om hem bij Plouf op te doen. Toen ze eventjes later op de foto mocht met staatssecretaris voor Defensie Gijs Tuinman, stond ze er als luchtmacht-luitenant, met een streep in plaats van een ster. De toon is hiermee gezet, want sommige militairen wachten nu op een kans om weer een andere schuifpassant bij haar op te doen.

Poseren met de staatssecretaris

Inmiddels beschikt Plouf over een hele garderobe. Natuurlijk heeft ze haar officiële assistentiehond-hesje en een bandana. Dat draagt ze buiten de poort van de kazerne. Er ligt een hondenbadjas voor haar in de kast, als ook een jasje voor extreem koud weer. Ze heeft het militaire hesje ook nu, in tweevoud. Eén met zwarte letters voor dagelijks gebruik, en een met gouden letters voor als ze er iets netter bij moet lopen. Afgelopen week stond ze in de Erecouloir tijdens Prinsjesdag. Toen droeg ze het door modehuis Moorman speciaal ontworpen dekje voor veteranen-hulphonden: blauw met oranje.

Met het ceremoniële veteranendekje

Terwijl de koets met de koning en de koningin afgelopen week op Prinsjesdag voorbij reed, stond Plouf op de eerste rij in de Erecouloir. Er was veel marsmuziek, er kwamen grote paarden en veel soldaten voorbij, maar ze bekeek het allemaal op haar gemak. Passerende militairen, Kamerleden en ook leden van de koninklijke familie konden hun glimlach niet onderdrukken toen ze die witte hond zagen tussen al die uniformen. Plouf is inmiddels wel ingeburgerd.

Prinsjesdag 2025

Plouf, een gelezen hond

Plouf is geen be-lezen hond, ook al doet de foto waarop zij een poging doet om het nieuwe boek van Marianne Leerkes te lezen, anders vermoeden. De foto is begin augustus genomen in Deventer, tijdens de 35e Deventer Boekenmarkt, de grootste boekenmarkt van Europa. Het was goed weer en er waren meer dan 100.000 bezoekers op de been om de vele boekenkramen af te lopen op zoek naar dat ene, mooie of uitzonderlijke boek.

Het mysterie van het burgemeestershuis

Dat Plouf wel een ge-lezen hond is, bewees zij tijdens deze happening. Samen met andere auteurs van Uitgeverij Droomvallei bemande zij een kraam langs de IJssel, waar haar eigen boek ‘Hulphond met een missie’ te koop was. We spraken samen met bezoekers, waarbij ik ze voorstelde aan deze bijzondere hond die zelf een boek heeft geschreven. Met een beetje hulp weliswaar, maar het gaat wel over ons gezamenlijke leven.

De kraam van Droomvallei

Op deze zonnige dag had Plouf knuffelverlof. Dat betekent dat ze weliswaar in dienst was als hulphond, maar dat ze los liep en dat iedereen die dat wilde haar mocht knuffelen. Daar heeft ze echt wel van genoten. Het haalde de stress van de drukte ook weg, bij haar en bij mij. Plouf heeft veel geposeerd voor mensen die met haar op de foto wilden. Af en toe werd het haar wat te veel, en dan ging ze even uitrusten achter de kraam.

Hulphond met een missie

‘Hulphond met een missie’ loopt goed. Het verhaal over uitzendingen, over PTSS en over hulphonden is alweer twee maanden geleden verschenen. De derde druk begint langzamerhand op te raken. Op Hebban, de website met boekrecensies, scoort het boek na 21 beoordelingen maar liefst 4,9 punten op 5. Namens koning Willem-Alexander hebben we onlangs een brief mogen ontvangen waarin hij benadrukt dat een hulphond er niet voor niets is. Naar aanleiding van een bijzondere ontmoeting een jaar geleden, hadden we de koning en koningin na het verschijnen een exemplaar van het boek aangeboden.

Hebban

Plouf en ik hebben in twee maanden tijd veel lezingen gehouden en er staan er nog meer gepland. Het is leuk om te doen. Steeds meer mensen raken op deze wijze bekend met het fantastische verschijnsel ‘assistentiehond’.

Ontspannen langs de IJssel

De royalty’s van de verkoop van het boek gaan integraal naar Stichting Bultersmekke Assistancedogs, de instantie waar Plouf zelf ook is opgeleid. Met dit geld kunnen andere mensen geholpen worden met een hond. In de eerste maand na het verschijnen van het boek, vertegenwoordigden deze royalty’s al een bedrag van 1.000 euro.

Op de Brink, de avond voor de Boekenmarkt

Buiten de boekenmarkt om was Deventer ook gewoon leuk. We zijn het hele weekend gebleven. Het is een prachtige Hanzestad. In de 14e eeuw al verwierf Deventer deze titel. De stad staat vol historische pandjes (Bergkwartier). De Brink, een oergezellig plein met daarop de Waag (uit 1528), kun je niet ontlopen. De Lebuinuskerk uit de 15e eeuw torent uit boven de stad en is van verre zichtbaar.

Voor de Lebuinuskerk

Plouf en ik mochten in het Finch boutique hotel slapen, gelegen tussen het treinstation en het mooie centrum. Een ideale locatie dus. Ze hebben daar een fijne, gastvrije lobby en mooie kamers waar honden gewoon welkom zijn. Plouf ligt altijd als eerste op het bed om snel haar nieuwe territorium af te bakenen. We kiezen altijd kamers met extra grote bedden, anders pas ik er niet bij.

Finch boutique hotel
Kamer 107 in het hotel

Ook in het restaurant van Huis Vermeer mogen honden aansluiten tijdens het eten. Plouf ging daar op haar gemak op de koele vloer liggen. Ze bedelt nooit, want ze weet dat ze op enig moment toch wel het een of ander toegestopt krijgt onder tafel.

Voor Huis Vermeer

Toen het lekker ruikende kaasplateau werd opgediend kon ze het toch niet laten om overeind te komen om zeker te stellen dat ze niet vergeten zou worden. Ze is vooral gek op blauwe kaas, zoals Roquefort en Bleu d’Auvergne.

Aandacht voor het kaasplankje

Het liep goed met de verkoop van ons boek in Deventer. Het valt niet mee om op te vallen tussen meer dan 100.000 mensen. Maar met een vrolijk kwispelende, wollige, spierwitte en goedlachse Plouf aan mijn zijde, lukte dat toch uitermate goed. Na de blessure die ze in juni had opgelopen, was dit een mooi moment om de pootjes weer eens te strekken.

Tijdens het opbouwen van de kraampjes

En haar boek, óns boek? Dat is ook te verkrijgen via de (online) boekhandel of, met handtekening en pootafdruk, via het mailadres plouf@ecritures.nu