Plouf is altijd maar aan het werk, en dat doet ze al acht jaar met plezier. Het is het lot van een hulphond. Vrij is ze feitelijk nooit, want je weet niet op welk moment de PTSS zich weer aandient en ze moet ingrijpen.
Quality-time voor Plouf
Maar soms is er sprake van quality-time voor Plouf. Dan heeft zij vakantie en draait het alleen nog maar om haar. Natuurlijk is ze dan nog steeds hulphond, en natuurlijk grijpt ze dan nog steeds in wanneer ze vindt dat het nodig is, maar tijdens haar vakantie doen we enkel maar dingen die zij leuk vindt.
De laatste week van juni gingen we naar Terschelling, met z’n tweetjes, zonder verplichtingen, zonder plannen, met als enige doel: plezier voor Plouf. Over een paar dagen komt de opvolger van Plouf, genaamd Ørsa, met wie ze ruim twee jaar gaat optrekken om haar kennis en vaardigheden over te dragen. Dat gebeurt onder begeleiding van een instructeur van Bultersmekke Assistancedogs. Deze week op het Waddeneiland was dus echt de laatste vakantie met z’n tweetjes. De volgende keren zijn we met drie.
En wat vindt Plouf nou het allerleukst? Zwemmen natuurlijk! In het verleden deden we dat altijd in Zuid-Frankrijk, maar Terschelling vindt Plouf echt veel leuker. De reis is korter, de stranden zijn groter, het is er stukken minder warm, honden mogen er allemaal los lopen en de soms wat ruige zee is helemaal fantastisch voor haar.
Oepkes
We zijn traditiegetrouw neergestreken in hotel Oepkes, in West-Terschelling. Dat is een perfect hondvriendelijk familiehotel. Het ligt op een paar minuutjes lopen van de boot, en op een paar minuten lopen van het Groene Strand.
Afhankelijk van het getij is het strand heel breed (bij eb) of juist smal (bij vloed). Voor Plouf maakt het niet uit. Zij houdt van de zee, niet zozeer van het strand. Het Noordzeestrand is misschien wat meer spectaculair, maar Plouf interesseert dat niet. Zwemmen is zwemmen.
Dagprogramma
Een week lang hadden we iedere dag hetzelfde programma. Je kon er de klok op gelijk zetten. Plouf kreeg er geen genoeg van. Een klein stukje wandelen in de duinen in de ochtend en daarna ontbijten. Vervolgens het Groene Strand op, rennen, zwemmen en spelen in het water. Dat duurde dan zeker anderhalf uur. Het strand heeft die naam omdat bij eb het droogvallende zeewier het strand groen maakt. Dan nat en vies terug naar het hotel om op het terras uit te druppelen en wat te luieren. Plouf is een dame op leeftijd en ze heeft die rust echt wel nodig.
Aan het begin van de middag gingen we dan weer naar het Groene Strand, waarbij ik de hele tijd, staand in het water terwijl honderden krabben met hun scharen aan mijn tenen voelden, schelpen moest gooien waar zij dan achteraan dook. Na afloop liepen we weer terug naar het hotel om op te drogen en uit te rusten alvorens naar een restaurant te gaan voor het avondeten. Twee keer hebben we het restaurant overgeslagen omdat we te laat terug waren van het strand en Plouf niet op tijd droog was.
Honden-horeca
In West-Terschelling zijn genoeg restaurants waar honden helemaal welkom zijn. Plouf kan als hulphond weliswaar overal terecht, maar ik mijd uit principe horeca-ondernemingen die honden weren. Restaurant Nap en het RaadsCafé waren de etablissementen waar wij ons bij voorkeur ophielden. Nap vanwege het grandioze sterrenchef-waardig verrassingsmenu, en RaadsCafé dankzij de ontzettend goede kogelbiefstuk. Plouf mocht iedere keer meeproeven. Het was tenslotte haar vakantie.
Plouf heeft haar hulphond-hesje overigens niet veel gedragen. Op het strand mogen honden sowieso mee en los. Zonder hesje doet Plouf haar werk ook wel. Alleen wanneer ze meeging een winkel in, moest ze even herkenbaar zijn.
Oude dame
Later op de avond was Plouf iedere keer letterlijk uitgeteld. Ze liep elke dag rond de twaalf kilometer, was urenlang aan het springen, spelen en zwemmen in zee, en had ook nog eens last van de extreme temperaturen. Op Terschelling was het weliswaar geen code rood zoals in de rest van het land, maar voor Plouf was het warm zat.
Plouf is een oude dame. Haar grijze haartjes worden steeds beter zichtbaar. Wanneer ze helemaal nat is, kleurt haar volledige vacht ietsje donkerder. Haar snoetje niet. Dat koppie is inmiddels helemaal grijs. Na de laatste wandeling van de dag keek Plouf me bij de trap van het hotel dan ook steevast smekend aan met haar donkere ogen. Je kunt haar niets weigeren. Dus tilde ik haar de trap op naar de eerste verdieping. Plouf is een prinsesje.
Kleine wereld
Terugkijkend op de vakantie van Plouf hebben we niet veel verschillende dingen gedaan. Dat is niet erg. We waren hier al eerder samen en toen hebben we de bunkers bezocht, evenals het wrakkenmuseum in Formerum, museum ’t Behouden Huys en zijn we ook naar West aan Zee geweest. Het verst dat we vorige maand gelopen hebben was toen we op bezoek gingen bij mijn tante die hier woont, aan de oostkant van West-Terschelling. Verder was het een heel kleine maar voor Plouf erg fijne wereld.
De boot heen en terug, die er twee uur over doet, vindt Plouf fantastisch. Met de kop in de wind op het achterdek tuurt ze dan over de Waddenzee, dromend van een volgend wateravontuur. Dat avontuur heeft ze thuis ook vrijwel iedere dag, in een recreatieplas met hondenstrand op 1500 meter van huis.
Plouf en Ørsa
Na deze vakantie wordt alles anders voor Plouf. Voortaan gaan Plouf en Ørsa samen door het leven. Het zal even wennen worden voor Plouf. Tijdens de eerste kennismakingen vond ze die piepende en bijtgrage pup maar niets. De laatste keer toonde ze al iets meer interesse. Het zal goed zijn op een gegeven moment. In principe is Ørsa eind 2028 klaar met haar opleiding. Plouf mag dan als ze ruim tien jaar oud is met pensioen. Maar ze blijft dan gewoon bij mij en ik weet dat ze ook dan nog steeds zal ingrijpen als ze het nodig vindt.
