waddeneilanden Archieven

Dubbel goud op Terschelling

Plouf had het geluk dat ze als pup al mee mocht naar Terschelling, om volop en ongestoord te genieten van zee en strand. Ørsa mocht er aan het begin van deze maand ook aan proeven toen ze ruim drie maanden oud was, een week lang. Plouf wees haar de weg.

Aan boord van de ‘Friesland’ zag Ørsa voor de eerste keer de zee. Twee uurtjes varen verder, op het Groene Strand, dicht bij ons vertrouwde hotel Oepkes in West Terschelling, mocht Ørsa voor de eerste keer van haar leven het zoute water in. Ze had overigens minder interesse in het water dan in de vele krabben, kwallen en vooral vogels.

Maar toen ze eenmaal toch in het water stond tussen twee zandbanken in, probeerde ze de getijden te beïnvloeden door de Waddenzee leeg te drinken. Ik heb haar dat heel snel af kunnen leren gelukkig. Het commando ‘los’ kent ze inmiddels erg goed en betekent behalve ‘loslaten’ ook ‘meteen stoppen met wat je aan het doen bent’.

Voor een pup van 15 weken is Terschelling eigenlijk nog wat te groot. Plouf is gek op lange wandelingen langs het water en door de duinen, op avontuurlijke duiken in zee en sprongen in de golven. Ze krijgt er geen genoeg van. Voor Ørsa was dat niet haalbaar. Soms werd ze daarom een stukje gedragen, en in de regel waren de wandelingen erg kort, dit tot teleurstelling van Plouf. Gelukkig kenden we een meisje dat heel graag op Ørsa wilde passen, een zogenaamde dogsitter, waardoor Plouf af en toe alle vrijheid had.

Even wandelen naar vuurtoren De Brandaris deden we meerdere keren per dag. Dan namen we daarna een korte route terug via de duinen. De knuffel in de vorm van de vuurtoren die Ørsa kreeg viel goed in de smaak.

Op een stormachtige dag zijn we met de bus naar West aan Zee gegaan. Eenmaal los van de riem renden de honden als gekken de branding tegemoet. Plouf dook meteen het water in maar bij Ørsa vertrouwde ik dat niet zo. Zo’n klein hondje in die grote en ruige zee is niet een heel goede match. Zo dacht de pup er gelukkig ook over en al gauw ging Ørsa met Chantal naar het strandpaviljoen om lekker warm en knus en vooral veilig te gaan slapen, terwijl Plouf nog een hele tijd door mocht.

Twee golden retrievers hebben, staat echt voor dubbel goud. Plouf is de oudtante van Ørsa (de zus van haar oma) en de honden lijken qua uiterlijk ontzettend veel op elkaar. Twee spierwitte en vrolijke honden trokken veel aandacht maar de regel was ‘eerst Plouf aaien, dan pas de pup’.

Ze zijn weliswaar hulphond en hulphond in opleiding, maar hun vestjes hebben ze niet veel gedragen, behalve ’s avonds in de restaurants. Ze liepen liever met gepaste trots met hun nieuwe halsbanden in de kleuren van de eilandvlag. Of ze nu incognito is of niet, Plouf doet haar werk toch wel.

Bij restaurant Nap, restaurant Flaman en het Raadscafé waren beide honden meer dan welkom. Plouf heeft zelfs voor een foto geposeerd met Lenny, de jonge kok van het Raadscafé. Ze hadden elkaar een paar maanden eerder ontmoet op de MS Rotterdam tijdens de cruise naar Denemarken en Noorwegen.

Helemaal zindelijk was Ørsa nog niet tijdens deze vakantie. Haar kleine blaasje hielp ook niet mee. De nachten waren daardoor kort en heel af toe had ze nog een ongelukje, waarna ze steevast ontzettend zielig ging zitten kijken naar wat ze gedaan had. Daar kun je niet boos om worden. Gelukkig is dat niet gebeurd in de restaurants.

Heel gehoorzaam was ze ook nog niet, nog steeds niet trouwens. Ørsa is aan het ontdekken, aan het socialiseren, veel aan het spelen met Plouf. Ze mag nog even lekker pup zijn.

Tegelijkertijd leert ze heel snel en doet ze het nu al goed als hulphond in opleiding. De ‘L’ op haar hesje geeft aan dat ze nog een leerling is en dat ze fouten mag maken. In alles doet ze echter Plouf na. Amper 9 weken oud was ze toen ze al mee mocht naar het restaurant, de supermarkt, kantoor en de trein in.

Ondanks veel sceptische blikken ging dat ontzettend goed. Wanneer Plouf rustig ging liggen, deed zij dat ook. Als Plouf netjes naast me liep, nam ze dat gedrag ook over. Dit is al een hele stap. Die gehoorzaamheid komt nog wel.

Dit jaar nog mogen Plouf en Ørsa weer naar Terschelling. Ørsa kan dan wat meer genieten van strand, zee en duinen. De gouden dames kunnen dan iedere dag samen struinen, zwemmen en rennen. Ik loop er wel achteraan.

De week van Plouf

Plouf is altijd maar aan het werk, en dat doet ze al acht jaar met plezier. Het is het lot van een hulphond. Vrij is ze feitelijk nooit, want je weet niet op welk moment de PTSS zich weer aandient en ze moet ingrijpen.

Quality-time voor Plouf

Maar soms is er sprake van quality-time voor Plouf. Dan heeft zij vakantie en draait het alleen nog maar om haar. Natuurlijk is ze dan nog steeds hulphond, en natuurlijk grijpt ze dan nog steeds in wanneer ze vindt dat het nodig is, maar tijdens haar vakantie doen we enkel maar dingen die zij leuk vindt.

De laatste week van juni gingen we naar Terschelling, met z’n tweetjes, zonder verplichtingen, zonder plannen, met als enige doel: plezier voor Plouf. Over een paar dagen komt de opvolger van Plouf, genaamd Ørsa, met wie ze ruim twee jaar gaat optrekken om haar kennis en vaardigheden over te dragen. Dat gebeurt onder begeleiding van een instructeur van Bultersmekke Assistancedogs. Deze week op het Waddeneiland was dus echt de laatste vakantie met z’n tweetjes. De volgende keren zijn we met drie.

En wat vindt Plouf nou het allerleukst? Zwemmen natuurlijk! In het verleden deden we dat altijd in Zuid-Frankrijk, maar Terschelling vindt Plouf echt veel leuker. De reis is korter, de stranden zijn groter, het is er stukken minder warm, honden mogen er allemaal los lopen en de soms wat ruige zee is helemaal fantastisch voor haar.

Oepkes

We zijn traditiegetrouw neergestreken in hotel Oepkes, in West-Terschelling. Dat is een perfect hondvriendelijk familiehotel. Het ligt op een paar minuutjes lopen van de boot, en op een paar minuten lopen van het Groene Strand.

Afhankelijk van het getij is het strand heel breed (bij eb) of juist smal (bij vloed). Voor Plouf maakt het niet uit. Zij houdt van de zee, niet zozeer van het strand. Het Noordzeestrand is misschien wat meer spectaculair, maar Plouf interesseert dat niet. Zwemmen is zwemmen.

Dagprogramma

Een week lang hadden we iedere dag hetzelfde programma. Je kon er de klok op gelijk zetten. Plouf kreeg er geen genoeg van. Een klein stukje wandelen in de duinen in de ochtend en daarna ontbijten. Vervolgens het Groene Strand op, rennen, zwemmen en spelen in het water. Dat duurde dan zeker anderhalf uur. Het strand heeft die naam omdat bij eb het droogvallende zeewier het strand groen maakt. Dan nat en vies terug naar het hotel om op het terras uit te druppelen en wat te luieren. Plouf is een dame op leeftijd en ze heeft die rust echt wel nodig.

Aan het begin van de middag gingen we dan weer naar het Groene Strand, waarbij ik de hele tijd, staand in het water terwijl honderden krabben met hun scharen aan mijn tenen voelden, schelpen moest gooien waar zij dan achteraan dook. Na afloop liepen we weer terug naar het hotel om op te drogen en uit te rusten alvorens naar een restaurant te gaan voor het avondeten. Twee keer hebben we het restaurant overgeslagen omdat we te laat terug waren van het strand en Plouf niet op tijd droog was.

Honden-horeca

In West-Terschelling zijn genoeg restaurants waar honden helemaal welkom zijn. Plouf kan als hulphond weliswaar overal terecht, maar ik mijd uit principe horeca-ondernemingen die honden weren. Restaurant Nap en het RaadsCafé waren de etablissementen waar wij ons bij voorkeur ophielden. Nap vanwege het grandioze sterrenchef-waardig verrassingsmenu, en RaadsCafé dankzij de ontzettend goede kogelbiefstuk. Plouf mocht iedere keer meeproeven. Het was tenslotte haar vakantie.

Plouf heeft haar hulphond-hesje overigens niet veel gedragen. Op het strand mogen honden sowieso mee en los. Zonder hesje doet Plouf haar werk ook wel. Alleen wanneer ze meeging een winkel in, moest ze even herkenbaar zijn.

Oude dame

Later op de avond was Plouf iedere keer letterlijk uitgeteld. Ze liep elke dag rond de twaalf kilometer, was urenlang aan het springen, spelen en zwemmen in zee, en had ook nog eens last van de extreme temperaturen. Op Terschelling was het weliswaar geen code rood zoals in de rest van het land, maar voor Plouf was het warm zat.

Plouf is een oude dame. Haar grijze haartjes worden steeds beter zichtbaar. Wanneer ze helemaal nat is, kleurt haar volledige vacht ietsje donkerder. Haar snoetje niet. Dat koppie is inmiddels helemaal grijs. Na de laatste wandeling van de dag keek Plouf me bij de trap van het hotel dan ook steevast smekend aan met haar donkere ogen. Je kunt haar niets weigeren. Dus tilde ik haar de trap op naar de eerste verdieping. Plouf is een prinsesje.

Kleine wereld

Terugkijkend op de vakantie van Plouf hebben we niet veel verschillende dingen gedaan. Dat is niet erg. We waren hier al eerder samen en toen hebben we de bunkers bezocht, evenals het wrakkenmuseum in Formerum, museum ’t Behouden Huys en zijn we ook naar West aan Zee geweest. Het verst dat we vorige maand gelopen hebben was toen we op bezoek gingen bij mijn tante die hier woont, aan de oostkant van West-Terschelling. Verder was het een heel kleine maar voor Plouf erg fijne wereld.

De boot heen en terug, die er twee uur over doet, vindt Plouf fantastisch. Met de kop in de wind op het achterdek tuurt ze dan over de Waddenzee, dromend van een volgend wateravontuur. Dat avontuur heeft ze thuis ook vrijwel iedere dag, in een recreatieplas met hondenstrand op 1500 meter van huis.

Plouf en Ørsa

Na deze vakantie wordt alles anders voor Plouf. Voortaan gaan Plouf en Ørsa samen door het leven. Het zal even wennen worden voor Plouf. Tijdens de eerste kennismakingen vond ze die piepende en bijtgrage pup maar niets. De laatste keer toonde ze al iets meer interesse. Het zal goed zijn op een gegeven moment. In principe is Ørsa eind 2028 klaar met haar opleiding. Plouf mag dan als ze ruim tien jaar oud is met pensioen. Maar ze blijft dan gewoon bij mij en ik weet dat ze ook dan nog steeds zal ingrijpen als ze het nodig vindt.

Plouf en het Texelse Slufterlicht

Plouf was nog nooit op Texel geweest. Texel is natuurlijk een eiland, en derhalve omgeven door zee en daarnaast voorzien van lange en brede stranden. Voor een golden retriever is dat de ultieme vakantiebestemming.

Eerder deze maand mocht Plouf dan mee. Na de voor haar (te) lange rit naar Den Helder rook ze de zee. Vanaf de boot keek ze naar de golfjes en droomde ze vast al van de eerste duik in het zoute water.

Met een groep schrijvers mocht ik vijf dagen doorbrengen op het eiland om mee te werken aan een boek, een verhalenbundel. Ieder z´n eigen verhaal, zestien in totaal, met als thema één van de Waddeneilanden. De titel van dit boek, de zevende al in de reeks, is bedacht door medeschrijver Yolanda: ´Slufterlicht´. Het verschijnt in mei volgend jaar en de opbrengsten gaan naar een mooi doel: Tesselhuus.

Plouf had pech. Ze werd ziek. Ze verloor wat bloed dat spontaan uit haar darmen leek te stromen, en de eerste dag laat op de avond zat ze al bij de dierenarts. Ze had koorts en had waarschijnlijk een virusinfectie opgelopen. Voor de actieve Plouf werd het verblijf noodgedwongen waar een vakantie eigenlijk voor bedoeld is: rust en nog eens rust.

Zwarte Mika

Mijn verhaal in het boek zal ‘Zwarte Mika’ heten. Het gaat voor een deel over de Georgiërs die in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog op Texel waren gestationeerd. De Duitsers hadden hen de keuze gegeven tussen vreemde krijgsdienst (Wehrmacht) of krijgsgevangenschap met een bijna zekere dood tot gevolg. Deze mannen hadden om te overleven voor de eerste mogelijkheid gekozen. In april 1945 kwamen ze in opstand tegen de Duitse bezetters en de meesten van hen werden gedood. Ze liggen begraven nabij Oudeschild. Toen het na twee dagen ietsje beter ging met Plouf, ze geen koorts meer had en steeds maar weer knuffels aansleepte om te spelen, zijn we daarnaartoe gegaan. We hadden een hotel in Den Burg dus het was geen grote en belastende expeditie voor haar.

De gesneuvelde Georgiërs liggen onder rozenstruiken waarvan sommige nog in bloei stonden begin november. Plouf heeft als veteranenhond respectvol geposeerd voor de namen van deze mannen, en voor het monument. Hoe goed of hoe fout deze soldaten waren, doet er vandaag niet meer toe. Ook zij probeerden de oorlog te overleven. Ze wilden niet voor de nazi’s vechten maar ook niet terugkeren naar de Sovjet-Unie om vermoord te worden onder het bewind van Stalin.

Oudeschild

De volgende dag stond Plouf heel vrolijk en blij op. Ze had weliswaar nog wel diarree maar ze was het thuisblijven overduidelijk zat. Het dorp Oudeschild speelt ook een rol in mijn verhaal, dus we hebben daar een stukje gewandeld door het dorp, in de haven en langs het wad.

Het was mooi weer en de warme zon maakte het bijzonder aangenaam buiten. Plouf heeft lekker liggen rollen in het gras. Af en toe keek ze triest naar die zee die zo dichtbij was, maar die net nog even een stap te ver was voor haar.

Op de laatste dag uiteindelijk mocht Plouf nog eens mee naar Oudeschild, nu om het prachtige museum Kaap Skil te bezoeken. Hier liggen ware schatten die 400 jaar lang op de zeebodem voor Texel hebben gelegen, waaronder een prachtige trouwjurk. De echte ligt dan wel in een vitrine, maar Plouf mocht even poseren in/achter een mooie replica. Een jutter vertelde prachtige verhalen. Voor mensen was dat heel boeiend. Plouf viel er echter bij in slaap, dromend van het moment dat ze zelf weer naar het strand zou mogen. Een vakantie op een eiland zonder de zee in te duiken is immers geen echte vakantie.

Paal 15

Na het museumbezoek hadden we nog wat tijd over. Plouf zat boordevol energie na rustige dagen. Dus zijn we naar Paal 15 gereden, aan de Noordzeekust. Brave Plouf was zodra we de auto uit kwamen meteen al onrustig. Ze zag het zand, de duinen, en ze wist dat de zee erachter lag. Zodra die in zicht kwam, stoof ze weg. Ze keek een paar keer om, wachtend op de bevestiging om door te mogen rennen, en weldra lag ze in het heerlijke water. De zon stond al wat lager aan de hemel en Plouf genoot volop van het vakantiegevoel. Dit was letterlijk een golden hour. Eindelijk! Springen, duiken, rennen, schudden, kwispelen. Ze was zo blij en dankbaar.

Ze ging zelfs zonder morren mee toen we aanstalten maakten om terug te lopen naar de auto. Voor haar is dat een unicum. Ze kon het evenwel niet laten om op het laatste moment drijfnat lekker in het zand te rollen.

’s Avonds tijdens het eten lag Plouf tussen de tafels op de grond. Ze ademde rustig en af en toe hoorde je haar snurken, nog steeds nagenietend van dit vakantiedagje. Verder dan Den Burg, Paal 15 en Oudeschild zijn we niet gekomen teneinde haar de rust te geven die ze verdiende. Ik had nog graag het natuurgebied de Slufter met haar ontdekt, of een foto van haar gemaakt voor de vuurtoren. Dat was gewoon net even te ver voor een niet heel fitte hond. Gelukkig hing er een grote foto van deze vuurtoren in de badkamer van de hotelkamer. Plouf mocht even poseren.

Het verhaal over zwarte Mika is nog niet af. Het duurt dan ook nog een half jaar voordat het boek verschijnt. Voorlopig zijn we ook druk met het geven van presentaties in het kader van ons boek ‘Hulphond met een missie’. Maar één ding is zeker: ook Plouf staat op de foto van de schrijvers op de achterkant van dit nieuwe boek.