Dubbel goud op Terschelling

Plouf had het geluk dat ze als pup al mee mocht naar Terschelling, om volop en ongestoord te genieten van zee en strand. Ørsa mocht er aan het begin van deze maand ook aan proeven toen ze ruim drie maanden oud was, een week lang. Plouf wees haar de weg.

Aan boord van de ‘Friesland’ zag Ørsa voor de eerste keer de zee. Twee uurtjes varen verder, op het Groene Strand, dicht bij ons vertrouwde hotel Oepkes in West Terschelling, mocht Ørsa voor de eerste keer van haar leven het zoute water in. Ze had overigens minder interesse in het water dan in de vele krabben, kwallen en vooral vogels.

Maar toen ze eenmaal toch in het water stond tussen twee zandbanken in, probeerde ze de getijden te beïnvloeden door de Waddenzee leeg te drinken. Ik heb haar dat heel snel af kunnen leren gelukkig. Het commando ‘los’ kent ze inmiddels erg goed en betekent behalve ‘loslaten’ ook ‘meteen stoppen met wat je aan het doen bent’.

Voor een pup van 15 weken is Terschelling eigenlijk nog wat te groot. Plouf is gek op lange wandelingen langs het water en door de duinen, op avontuurlijke duiken in zee en sprongen in de golven. Ze krijgt er geen genoeg van. Voor Ørsa was dat niet haalbaar. Soms werd ze daarom een stukje gedragen, en in de regel waren de wandelingen erg kort, dit tot teleurstelling van Plouf. Gelukkig kenden we een meisje dat heel graag op Ørsa wilde passen, een zogenaamde dogsitter, waardoor Plouf af en toe alle vrijheid had.

Even wandelen naar vuurtoren De Brandaris deden we meerdere keren per dag. Dan namen we daarna een korte route terug via de duinen. De knuffel in de vorm van de vuurtoren die Ørsa kreeg viel goed in de smaak.

Op een stormachtige dag zijn we met de bus naar West aan Zee gegaan. Eenmaal los van de riem renden de honden als gekken de branding tegemoet. Plouf dook meteen het water in maar bij Ørsa vertrouwde ik dat niet zo. Zo’n klein hondje in die grote en ruige zee is niet een heel goede match. Zo dacht de pup er gelukkig ook over en al gauw ging Ørsa met Chantal naar het strandpaviljoen om lekker warm en knus en vooral veilig te gaan slapen, terwijl Plouf nog een hele tijd door mocht.

Twee golden retrievers hebben, staat echt voor dubbel goud. Plouf is de oudtante van Ørsa (de zus van haar oma) en de honden lijken qua uiterlijk ontzettend veel op elkaar. Twee spierwitte en vrolijke honden trokken veel aandacht maar de regel was ‘eerst Plouf aaien, dan pas de pup’.

Ze zijn weliswaar hulphond en hulphond in opleiding, maar hun vestjes hebben ze niet veel gedragen, behalve ’s avonds in de restaurants. Ze liepen liever met gepaste trots met hun nieuwe halsbanden in de kleuren van de eilandvlag. Of ze nu incognito is of niet, Plouf doet haar werk toch wel.

Bij restaurant Nap, restaurant Flaman en het Raadscafé waren beide honden meer dan welkom. Plouf heeft zelfs voor een foto geposeerd met Lenny, de jonge kok van het Raadscafé. Ze hadden elkaar een paar maanden eerder ontmoet op de MS Rotterdam tijdens de cruise naar Denemarken en Noorwegen.

Helemaal zindelijk was Ørsa nog niet tijdens deze vakantie. Haar kleine blaasje hielp ook niet mee. De nachten waren daardoor kort en heel af toe had ze nog een ongelukje, waarna ze steevast ontzettend zielig ging zitten kijken naar wat ze gedaan had. Daar kun je niet boos om worden. Gelukkig is dat niet gebeurd in de restaurants.

Heel gehoorzaam was ze ook nog niet, nog steeds niet trouwens. Ørsa is aan het ontdekken, aan het socialiseren, veel aan het spelen met Plouf. Ze mag nog even lekker pup zijn.

Tegelijkertijd leert ze heel snel en doet ze het nu al goed als hulphond in opleiding. De ‘L’ op haar hesje geeft aan dat ze nog een leerling is en dat ze fouten mag maken. In alles doet ze echter Plouf na. Amper 9 weken oud was ze toen ze al mee mocht naar het restaurant, de supermarkt, kantoor en de trein in.

Ondanks veel sceptische blikken ging dat ontzettend goed. Wanneer Plouf rustig ging liggen, deed zij dat ook. Als Plouf netjes naast me liep, nam ze dat gedrag ook over. Dit is al een hele stap. Die gehoorzaamheid komt nog wel.

Dit jaar nog mogen Plouf en Ørsa weer naar Terschelling. Ørsa kan dan wat meer genieten van strand, zee en duinen. De gouden dames kunnen dan iedere dag samen struinen, zwemmen en rennen. Ik loop er wel achteraan.