Het idee om een keer mee te gaan op een cruise, speelde al langer door mijn hoofd. Maar ik had twijfels omdat ik ben aangewezen op een hulphond. Zou Plouf dit wel leuk vinden? Hoe moet zij plassen op zo’n schip? Wordt een hond niet zeeziek? En dan nog alle logistiek rondom het aandoen van de havens: taxi, bus, gedoe?
Reizen met een hulphond
Het eerste contact met Holland America Line (HAL) haalde veel twijfels weg. Er nemen weliswaar niet veel honden deel aan cruises maar Plouf was zeker niet de eerste. Sterker nog: hulphond Joska kreeg een onderscheiding van HAL omdat ze in totaal meer dan 900 nachten op zee doorbracht met haar baasjes. Ze werd zelfs geëerd met een plaquette op de Rotterdam. Deze beroemde labrador overleed in 2025 op 12-jarige leeftijd.
Ik moest natuurlijk de nodige documenten aanleveren en zorgen voor de juiste inentingen en specifieke ontwormingskuren, maar daarna was alles helemaal in orde. Plouf mocht mee op cruise. Omdat het onze eerste keer was kozen we voor een kortere reis van een week, naar Denemarken en de Noorse fjorden. Voor Plouf zou een speciaal hondentoilet worden gearrangeerd op een van de dekken, en ik mocht zelf aangeven wat daar dan de bedekking van zou zijn. Ik koos voor echt gras. En zo geschiedde het.
De Rotterdam
In Rotterdam gingen we aan boord van de MS Rotterdam, een schip van maar liefst 300 meter lang met 12 passagiersdekken. Er kunnen bijna 2700 passagiers aan boord, die verzorgd en vermaakt worden door een 1000-koppige bemanning.
Plouf was blij met de kamer/hut, en wij ook. Helemaal achteraan op dek 8 hadden we een ruime kamer geboekt met een flink balkon, zodat Plouf echt alle ruimte zou hebben. We zouden twee volle dagen op zee doorbrengen dus dat comfort wilden we haar zeker bieden. Voor Chantal en mij lagen er reddingsvesten klaar, maar ook voor Plouf, een vest speciaal voor honden.
Het personeel aan boord was enorm attent, niet alleen naar ons toe, maar ook naar Plouf. In het begin was iedereen wat onwennig naar deze enige hond op het schip, die ook nog eens een dekje droeg met daarop de tekst ‘niet afleiden’. De echte afleider echter is Plouf zelf. Velen wilden haar aanhalen, ook omdat ze hun eigen hond misten. Al snel volgden verhalen en foto’s van de mooie vierpotige vrienden die thuis moesten blijven.
Als het gevraagd wordt, vind ik dat aaien in de regel wel goed. En Plouf weet dat wanneer ze niet aan de riem loopt, ze wat meer vrijheid mag nemen en ook aangehaald mag worden. Ze is dusdanig opgeleid dat wanneer iemand haar knuffelt of aait, ze toch haar ogen op mij gericht houdt. Wanneer ze ziet dat ik het niet goed vind of ergens last van heb, komt ze meteen weer naar mij toe.
Plouf staat 24 uur per dag aan, is dag en nacht aan het werk, maar ze mag ook gewoon hond zijn. Toen de bemanning en de passagiers dit eenmaal doorhadden, was Plouf een graag geziene gast. Ik heb wel vaak moeten uitleggen wat voor soort assistentie Plouf geeft. Mijn beperking is niet zichtbaar, dus velen dachten dat Plouf in opleiding was. Ons boek ‘Hulphond met een missie’ staat nu in de bibliotheek van het schip, dus ons hele verhaal is aan boord te lezen.
Het plasstekje vond Plouf maar raar in het begin. Het lag op dek 3 helemaal vooraan aan bakboord, terwijl wij op dek 8 helemaal achterin aan stuurboord sliepen. Een flinke wandeling iedere keer, maar erg passend om Plouf de pootjes te laten strekken. De eerste 24 uur wilde Plouf echt niet poepen, maar op een gegeven moment moest het gewoon.
Kopenhagen
Na 36 uur varen bereikten we vroeg in de ochtend de eerste bestemming: Kopenhagen. We meerden aan vlak bij de Kleine Zeemeermin, dus op loopafstand van het centrum. Plouf was wel heel blij dat ze eindelijk al haar behoeften kon doen op een groot grasveld en ze bleef maar rollen van plezier.
Een dag lang slenterden we door de Deense hoofdstad, met af en toe een rustpauze zoals op een heerlijk terras aan de Nyhavn. We bezochten in Slot Rosenborg zelfs de troonzaal en de kroonjuwelen.
Verjaardag in Oslo
De tweede bestemming na de volgende nacht varen was Oslo, de hoofdstad van Noorwegen. En ook daar meerde het vlaggenschip van de HAL aan op loopafstand van het centrum. Dit was een speciale dag: de achtste verjaardag van Plouf. Met een roze vlinderstrik en een kroontje met roosjes en het cijfer 8, poseerde Plouf geduldig voor het koninklijk paleis. Ook ging ze even met de bewakers op de foto. Nog belangrijker vond ze de uitgestrekte grasvelden: eindelijk weer overal plassen.
Plouf wordt wat ouder nu en over niet al te lange tijd gaat haar opvolger de opleiding in. Plouf blijft na haar pensionering in 2028 overigens gewoon bij mij. Ze loopt gemiddeld zo’n 10 kilometer per dag, zwemt veel, maar ze heeft wel wat meer rust nodig inmiddels. Deze vakantie hebben we daar heel goed rekening mee gehouden. De tijd is nu aangebroken dat Plouf weliswaar nog voor mij zorgt, maar dat ik beter op haar moet gaan letten en rekening moet houden met wat zij fysiek nog fijn vindt.
Bij terugkeer aan boord had de bemanning onze kamer versierd. Er waren slingers opgehangen met portretjes van Plouf en de tekst ‘happy birthday’. Er hingen ballonnen, en van handdoeken waren een hond en een kaars gevouwen. Een mooie persoonlijke kaart van de crew maakte dit helemaal compleet. De taart met chocola die werd geserveerd was niet aan haar besteed, maar wel aan ons. Na het avondeten zongen de medewerkers van ons restaurant Club Orange nog even ‘happy birthday for you’. Zo’n verjaardag krijgt ze nooit meer.
Leven aan boord
Het leven aan boord is oprecht als in een sprookje. Er is zoveel te doen. Zelfs Koningsdag werd er gevierd.
We gingen vaak wat drinken in de Neptune Lounge, om even bij te komen van alle drukte. Er was altijd wel ergens een optreden, waarbij we steevast na het avondeten naar de pianobar gingen om te luisteren naar het pianospel van Paulie en Aly. Deze twee Amerikaanse artiesten zongen op verzoek zowaar een liedje in het Frans en nodigden Plouf zelfs uit om samen met hen plaats te nemen achter de piano.
De shows in het grote theater, diva-achtig of met klassieke muziek, waren grandioos. Plouf kon er heen dankzij haar gehoorbescherming. En wanneer alles wat teveel dreunde en trilde, gingen we gewoon naar de bovenkant van het theater toe zodat ze daar geen last van had.
Kristiansand
Het Noorse Kristiansand was de derde bestemming van de cruise. Ook daar kwamen we vroeg in de ochtend aan en konden we snel van boord om het stadje te ontdekken. We hebben wat geslenterd door wat de Rivièra van Noorwegen wordt genoemd, en gekeken naar de Domkerk, het fort en het zandstrand.
Plouf mocht niet zwemmen helaas, want een vieze natte hond aan boord van de Rotterdam kan eigenlijk niet. Chantal heeft nog een stuk gewandeld in de natuur nabij het stadje maar Plouf en ik zijn na de lunch weer aan boord gegaan om haar wat rust te geven na twee actieve dagen in de noordelijke hoofdsteden.
Stavanger
De laatste bestemming van de reis was Stavanger. Hier voer het schip tot in het centrum van het stadje met de markante witte, houten huizen. Alvorens we op deze plek op ontdekking gingen, zijn we een paar uur met een kleinere boot op fjordentour gegaan.
Het hoogtepunt daarbij, of hoogste punt, was Preikestolen (Pulpit Rock) in de Lysefjord, de meest gefotografeerde rots van Noorwegen. Deze klif is 604 meter hoog, en influencers en instagrammers uit de hele wereld dringen hier samen voor de meest gewaagde foto’s aan de rand van de afgrond. Vanaf het veilige water zag het er een stuk minder gevaarlijk uit. Als dogfluencer poseerde Plouf op haar eigen manier.
In de middag was er voldoende tijd voor wat ontspannen momenten in het stadje dat druk bezig was met het vieren van 1 mei, de dag van de arbeid. Toen de trossen uiteindelijk los gingen rond 1700 uur hadden we weer een reis van 36 uur voor de boeg, terug naar Rotterdam.
Op zee
Ook op zee verveelden we ons niet. Plouf was inmiddels helemaal gewend aan het leven aan boord. De zwembaden waren niet voor haar bestemd, maar ze mocht wel op de brug komen voor een bijzonder bezoekje aan de kapitein. Ze mocht zelfs plaatsnemen op de stoel van de roerganger om heel even de baas te zijn van de MS Rotterdam.
Op deze laatste dag brachten we wat tijd door in het Kraaiennest, met nieuwe vrienden, helemaal voor- en bovenin. We woonden zoveel mogelijk shows bij en genoten als altijd van het fantastische eten en de uitmuntende bediening. Het leven aan boord van de MS Rotterdam is als magie, ook voor Plouf die al snel beter de weg wist op het schip dan wij.
De 900 nachten op zee net als Joska gaan wij niet halen. Maar we gaan na deze eerste ervaring bij HAL zeker ons best doen om flink wat dagen toe te voegen aan de huidige beginstand van 7 nachten. Het is een ideale manier van reizen, genieten en ontdekken. En HAL staat beslist garant voor totale ontzorging.
